Een gemengd bedrijf, maar dan wel heel bijzonder.
Ook al naar Rembrandt geweest?
Thema “Zelfgekozen levenseinde, euthanasie bij dementie"
Wilt u reageren op de inhoud van deze pagina? 
Colofon  

Een gemengd bedrijf, maar dan wel heel bijzonder.
                              

Toeval bestaat niet, maar in dit geval maak ik graag een uitzondering. Enige maanden geleden kreeg ik een vraag van een nieuwe inwoonster van Haaren. Zij wilde in contact komen met een gespreksgroep. Nu is de redactie van de seniorenpagina geen gespreksgroep, al lijkt dat tijdens de tweewekelijkse bijeenkomsten soms wel zo. Dus nodigde ik haar uit een redactievergadering bij te wonen. Het toeval wilde, nee dit is geen toeval, dat haar dochter en schoonzoon in Haaren zorgtuinderij De Es exploiteren. Het enthousiasme waarmee zij de zorgtuinderij onder de aandacht bracht deed ons besluiten er eens een kijkje te gaan nemen.
02 De Ess
Dat bleek geen enkel probleem. Donderdag 25 april werden Hans Pijnaker en ik hartelijk ontvangen in een gezellige ruimte tussen de gasten en vrijwilligers. Zorgtuinderij De Es is een tuinderij waar meer dan 80 verschillende soorten biologische groenten, fruit, kruiden en (eetbare) bloemen worden gekweekt. De tuin beslaat zo’n 2,5 hectare, inclusief de kas. De producten worden verkocht in een eigen winkel, op de boerenmarkt in Den Bosch, aan de betere horeca, via diverse bestelsites en aan andere pakkettelers. Daarnaast worden gezellige aanschuifmaaltijden, cursussen en één keer per jaar een Foodfestival georganiseerd.
Dit jaar het eerste lustrum op zondag 30 juni van 12.00 uur tot 20.00 uur. Het accent ligt op kleinschaligheid met veel aandacht en zorg voor het milieu en de kwaliteit van de producten. Je hebt niet het idee dat je bij een bedrijf op bezoek bent, maar bij een groot gezin waar sfeer, gezelligheid en rust als een warme deken aanvoelen.

Ik heb niet voor niets in de titel gewag gemaakt van een gemengd bedrijf.  Naast het werk in de tuinderij worden gasten met een (psychische) beperking en senioren met dementie ontvangen. Waar mogelijk verrichten de gasten klusjes in de tuinderij. Maar er wordt ook gekookt, gegeten, gezongen en andere creatieve uitingen aangeboden. Het motto van Zorgtuinderij Van Es is “gezond meedoen”. Aan alle gasten wordt maatwerk geboden. Bij het werken in de tuinderij is productiviteit niet de norm maar samen werken, waarbij eenieder in zijn of haar eigen tempo, naar eigen capaciteiten en vermogen deelneemt. Of niet, en op een zonnige dag in een luie stoel een dutje doet. Hoe de gasten de dagbesteding zelf ervaren zie je in de mindmap (zie foto) die 01 De Essdoor henzelf is samengesteld.

De combinatie van de tuinderij en de dagbesteding bepalen in belangrijke mate de sfeer zoals wij die reeds hebben beschreven. Je voelt je er thuis. De aandacht voor mens, milieu en kwaliteit is zichtbaar tot in de “architectuur” van de tuinkamer: alle kozijnen zijn gehaald bij de sloop. Met de kozijnen als uitgangspunt heeft de architect zo’n drie jaar geleden de tuinkamer ontworpen.

Wil je meer weten kijk dan eens op de website: www.tuindees.nl.....  en noteer 30 juni in je agenda!

Henk van de Rijke (Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. )
Hans Pijnaker
 ( reageren via mail)  
  
 Terug naar boven                                                                                            

Ook al naar Rembrandt geweest?

Je bent toch zeker ook al naar Rembrandt geweest? En naar Evert Thielen? En heb je ook die tentoonstelling 800px Self portrait by Judith Leystergezien met werk van Rodin? Het kan niet op.  Musea wedijveren met elkaar om zo veel mogelijk mensen binnen te halen. Gevolg is wel dat bezoekers uit de hele wereld over elkaars schouders voor een ets of schilderij staan te kijken. Het is dringen geblazen zo erg dat veel musea in een poging om de toeloop te spreiden tijdsblokken invoeren. Zoveel drukte vindt niet iedereen prettig. En er zijn ook mensen die dan bewust op zoek gaan naar kleinere musea met interessante exposities.

Maar toch even terug naar Rembrandt. Er wordt wel eens beweerd dat Rembrandts roem na 1830 door de Hollanders kunstmatig is opgeblazen. In dat jaar werden Holland en België gescheiden, en België mocht Rubens houden. Daardoor moesten wij op zoek naar een eigen nationaal symbool een genie in de schilderkunst, onze kunst bij uitstek. In de gouden eeuw waren er meer voortreffelijke schilders denk aan Frans Hals en Johannes Vermeer. Toch werd in 1884 door Busken Huet Nederland al beschreven als het land van Rembrandt. En nu in 2019 bij zijn 350ste sterfdag kunnen we in het Rijksmuseum 22 schilderijen, 60 tekeningen en 300 etsen gaan bekijken. Het is geniaal werk en het maakt veel mensen gelukkig.

En iets heel anders. Zijn er geen grote kunstenaressen geweest of worden ze verzwegen. Zijn de enige vrouwen die iets met kunst te maken hebben de naaktmodellen of muzes die afgebeeld zijn in de schilderijen en beelden? Hoe zit het met de vrouwen die in de afgelopen eeuwen ook talent hadden om te tekenen of te schilderen? Ja, die hebben ook bestaan. Zij waren in hun tijd ook wel succesvol, zoals de 17e eeuwse schilderessen Judith Leyster en Maria van Oosterwijck. Maar na hun dood raakten ze in de vergetelheid. En dat is vooral te danken aan westerse rijke mannen die eeuwenlang de dienst hebben uitgemaakt in de kunst. Als kunstkoper maar ook als geschiedschrijver, waarbij zij stelselmatig het werk van vrouwen negeerden en afdeden als leuke en vooral lieve vormen van dilettantisme. Pas op het eind van de 19e eeuw kwam weer het werk van schilderessen in de belangstelling. Het was ook in die periode dat vrouwen eindelijk werden toegelaten tot academies en zo in staat werden gesteld een goede technische opleiding te krijgen. Tot nu toe kregen vrouwen die wilden schilderen dat sporadisch in het atelier van hun schilderende familieleden. Wat een Rembrandachterstand! Pas in 1999 vond de eerste grote tentoonstelling over ‘ vrouwelijke kunstenaars in de Nederlanden van 1500 tot 1950’ plaats in het museum voor moderne kunst in Arnhem.

Daarna volgden gelukkig nog een paar kleine tentoonstellingen gewijd aan vrouwelijke kunstenaars in andere musea. Maar het is nog niet zo dat er daar tijdsblokken voor moeten worden ingesteld. Misschien ook maar gelukkig. Zo kunnen we in alle rust genieten van de schoonheid van de werken van Thérèse Schwartze, van Charley Toorop, Lizzy Ansingh of andere kunstenaressen.

Else van Helmond (Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.)
Terug naar boven

alzheimer café Op dinsdag 16 april stond in het Alzheimer café als thema centraalvergeet mij niet
Zelfgekozen levenseinde, euthanasie bij dementie

Tijdens deze avond werd een documentaire getoond waarin twee vrouwen met een progressieve vorm van dementie gevolgd worden. Deze twee vrouwen hebben gevraagd om euthanasie, in de documentaire werden indrukwekkende beelden getoond over het verloop van dit traject en toepassing van de euthanasie. De documentaire die getoond werd heet “Zo gaat dat dus” en is gemaakt door Gerald van Bronkhorst en Marc Duijsings in opdracht van de NVVE (Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde). De film werd ingeleid door Frank Zwijnenberg, zoon van een van de vrouwen uit de documentaire. Verder was een huisarts aanwezig voor het geven van informatie en het beantwoorden van vragen. De gasten waren diep onder de indruk van de documentaire en met name de openheid en stelligheid waarmee beide vrouwen hun wens tot levensbeëindiging aangaven. Dit riep naast bewondering voor hun moed ook vragen op, zoals
- Op welk moment moet je de euthanasiewens aangeven,
- Hoe doe je dat en bij wie,
- Welk traject volg je dan,
- En uiteindelijk, op welke wijze kan de euthanasie worden toegepast?
De heldere toelichting die door de zoon en de huisarts werd gegeven en de informatiefolder die gasten konden meenemen maakten dat deze avond als “pittig”, indrukwekkend maar vooral ook als memorabel werd ervaren. Door de openheid waarmee de zoon de informatie gaf was er volop ruimte om alle vragen te kunnen bespreken
Een beladen onderwerp, hopelijk draagt een avond als deze ertoe bij dat het meer en meer uit de taboesfeer wordt gehaald.

De volgende café-avond is op dinsdag 21 mei  met als thema  “de zin van leven bij dementie / geheugentraining”. 

Fransje Vunderink is onze gastspreker. Zij heeft gewerkt op de dagbehandeling als deskundige bewegen. Tijdens haar loopbaan heeft Fransje ervaring opgedaan met geheugenstimulering in de ouderenzorg. Ook op het gebied van levensboeken en reminiscentie bij ouderen is ze in haar loopbaan actief geweest.

Inloop vanaf 19.30 uur
Programma van 20.00 - 22.15 uur in De Coppele
Prunusstraat 69 5061 AS Oisterwijk
Tel: 013-5283696  
Vooraf aanmelden is niet nodig.
Voor meer informatie: Jeanne Verberk (coördinator)
Tel: 013-5284571 ; E-mail:  Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
 Terug naar boven

  Wilt u reageren op de inhoud van deze pagina?
Stuur uw reactie naar :
Henk van de Rijke 
Laurier 16
5061WS Oisterwijk
e-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 
Website van het Senioren Platform:  www.sspo.nl 
De volgende seniorenpagina  verschijnt in 22 mei 2019

 redactie 
Colofon Seniorenpagina
Terug naar boven