GRENZEN EN SOUVENIRS                                                               
Iedere dag is er één
Onrustig in de cloud.
Wilt u reageren op de inhoud van deze pagina?
Colofon  

  GRENZEN EN SOUVENIRS                                                               
limitsOp zondag 18 augustus was ik toeschouwer en deelnemer aan de fascinerende theaterproductie ‘Grens’ van het Nieuw Utrechts Toneel op locatie in de Leidsche Rijn. Deze voorstelling vond plaats op de Limes, de natuurlijke noordelijke grens die de Romeinen langs de rivier de Rijn beginnend bij het huidige Katwijk hadden aangelegd met fortificaties om hun ‘beschaving’  te beschermen tegen invallen van de ‘barbaren’. Het publiek is in twee groepen verdeeld over tribunes aan weerszijden van de ‘Limes’, waar de voorstelling plaatsheeft op en onder en naast een reeks tafels over een lengte van 55 meter. (Aan deze langgerekte tafel gebruiken de toeschouwers als afronding van de voorstelling een maaltijd en gaan met elkaar in gesprek over ‘de grens’.)

In de zomer van 2018 vinden Greg en Floor een slapende man onder hun tuintafel. Ze geven de man een kop koffie en een boterham en nodigen hem uit in hun huis. Hij is professor, operazanger, dakloos en sinds twee dagen op zoek naar zijn zoon. Greg en Floor besluiten de man te helpen en bieden hem onderdak. Maar naarmate de tijd verstrijkt en de man zich steeds meer thuis begint te voelen, vragen Greg en Floor zich af hoe lang hij eigenlijk nog blijft… GRENS gaat over de vraag wie “wij” zijn. Waar houdt wij op en begint de ander? Zijn wij lijnentrekkers of ontdekkingsreizigers? Bouwen we muren of bruggen? En waarom? De voorstelling is humoristisch, onderhoudend maar als deelnemer word je ook geconfronteerd met wezenlijke vragen over eigen identiteit en (voor)oordelen. Souvenirs Andere culturen, andere gewoonten, die ontmoeten we doorgaans op een veilige en comfortabele manier als we op reis gaan. We nemen dan van vakantie ‘souvenirs’ mee naar huis terug. Veelal zijn dat prullaria, die ons thuis toch nog kunnen herinneren aan het interessante ‘daar en toen’.

Maar die andere culturen ontmoeten we ook ‘hier en nu’ als vluchtelingen een veilig ‘onderkomen’(sous- venir)  zoeken met hun eigen herinneringen aan een ‘thuis’ dat zij moeten ontberen. Hoe gastvrij zijn wij dan? Moeten we dan onze gastvrijheid ‘limiteren’? En kunnen we dat wel? We zijn dankzij onze moderne technologie in contact met de hele wereld. Informatie-uitwisseling gaat ‘viral’ 24 op 24. Moeten en kunnen wij ons ‘zelf’ beschermen tegen deze ‘virale’ invloeden?

Tenslotte:
Een sonnet van Jan Boerstoel (uit: 'Veel Werk', 2000), (Te vinden op www.gedichten.nl )

Souvenirs
Er wordt weer heel wat prachtigs mee naar huis genomen:
een asbak waar een wulpse Lorelei op prijkt,
een blikken Eiffeltoren die van koper lijkt,
een echte imitatiezijdensjaal uit Rome,

Manneke Pis in zakformaat dat ook kan plassen,
een heilige uit Benidorm (made in Taiwan)
van plastic en waarvan het lichtje branden kan
en stapels leuk bedrukte T-shirts, petjes, tassen.

Om maar te zwijgen over ziektes en de rest...
Wat dacht u van de Afrikaanse varkenspest?
Met dit gedicht, dat mij ook aan het denken heeft gezet over dit thema, rond ik dit stukje af
Jos Fianen  
Terug naar boven                                                                                       

                                                                                                                              
Iedere dag is er éénElses bespiegelingen

Het is al een paar jaar dat ik ’s ochtends opsta met een vast ritueel. Eenmaal wakker krijgt eerst de poes haar eten en gaan, bij goed weer, de balkondeuren open. Vervolgens mijn ontbijt en het lezen van de krant. Daarna douchen, aankleden. De computer gaat aan en de mails worden gelezen. Mijn agenda gaat open op de dag die ik voor me heb. Dan maar eens bedenken wat die dag te doen aan ontspanning of inspanning. Aan boodschappen, aan opruimen en weggooien, een afspraak, eten met een vriendin of naar een film, of gewoon stilte en ruimte voor mezelf. Dat dagelijkse ochtendritueeltje maakt me ervan bewust dat de dag die nog voor me ligt uniek is. En dat die goed gebruikt moet worden. Klinkt simpel. Is het niet. Vaak denk ik aan het eind van die dag ‘alweer niet gedaan wat ik van plan was’. Dat ik de vervelende klusjes of telefoontjes weer heb uitgesteld tot morgen, in plaats van die eerst te doen. Wat ook vaak gebeurt is dat ik als eerste de leukere dingen laat schieten. En niet die wandeling maak of niet in mijn eentje die
Onrustig in de cloud.Iedere dag is er eeninteressante tentoonstelling bezoek. Ik ben in staat om een mooie dag te verknoeien.

Rust, Reinheid en Regelmaat. Het klinkt ouderwets en dat is het ook. In de 19e eeuw en een groot deel van de 20e eeuw waren deze drie regels de basis voor een algehele goede gezondheid. Heeft ondertussen de moderne medische wetenschap die ideeën overbodig gemaakt? Integendeel! Veel mensen die kampen met klachten over chronische vermoeidheid hanteren een levensstijl die bol staat van onrust en onregelmatigheid. Maaltijden worden zelden op vaste momenten genuttigd en met tijden van opstaan en naar-bed-gaan wordt maar een beetje aangerotzooid. Daarbij komt nog dat het huishouden een bende is, de boekhouding achterloopt en ondertussen sport wordt bedreven alsof het leven ervan afhangt.

Nog niet zo lang geleden zag ik een documentaire over 100-jarigen die in bepaalde traditionele gemeenschappen van de wereld in grotere getale voorkomen dan elders op de wereld. Zoals in Okinawa in Japan, op Sardinië in Italië, in Costa Rica en bij methodistische levensgemeenschappen in de VS. Kenmerkend is dat het gaat om tamelijk geïsoleerde culturen waar de tijd heeft stilgestaan. Deze 100-jarigen en andere ouderen twijfelen niet aan het doel in hun leven. Ze lopen dagelijks in een rustig tempo naar de markt, de kerk, of naar familie. Ze hebben vaak een tuintje waarin ze zelf groente en fruit verbouwen en eten voornamelijk onbewerkt voedsel.  Opmerkelijk is dat ze weinig vlees eten, dat is iets voor de feestdagen. Die ouderen zijn ook nooit te dik. Ze koken zelf en vaak zonder alle gemakken die wij kennen. Ze worden gezien als mensen met veel levenservaring, ze zijn geliefd en maken deel uit van een hecht sociaal netwerk. Vaak is het samen eten met familieleden, en een gesprekje met de buren het amusement van de dag. Mensen die zo leven staan niet stijf van de stress.

En hoe zit het bij mij? In ieder geval maakt mijn ochtendritueel me ervan bewust dat deze dag niet gedachteloos weggegooid mag worden, dat deze dag nooit meer terugkomt. En dat ik de vrijheid heb om er iets van te maken. Zodat als ik weer in bed lig, kan denken: was goed. Niet perfect, maar goed.
Else van Helmond (Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.)
Terug naar boven


Onrustig in de cloud.
De was hangt te drogen, zowel in als buiten de camper. Na tien dagen reizen, bekijken en genieten is de vakantie halverwege gevorderd. Tijd dus om de was te doen, zodat we ook in de laatste week nog schone kleren kunnen aantrekken. Vandaag een race tegen de biologische klok. Het is regenachtig en de voorspellingen beloven niets goeds. Dus het wasrek onder de luifel en het ondergoed aan de afrastering twee campers verder. Het is onrustig in de cloud.

Al een paar dagen. In tegenstelling tot de eerste week in Duitsland. Zonnig, tropische temperaturen en prima camperplaatsen 087 Saltzburg.1op doorreis door de bergen en bossen van Sauerland. Dit jaar voor het eerst de elektrische fietsen meegenomen. Hoogteverschil wordt probleemloos genomen en we maken tripjes van zo’n zestig kilometer. Natuurlijk wel meermaals stoppen voor de lunch en een Weissbier op het terras. Maar in Salzburg zijn de weergoden ons niet onverdeeld gunstig gestemd. We proberen dus tussen de buien door de stad te ontdekken. Het is zondermeer de moeite waard om te wandelen door het barokke centrum en Festung Hohensalzburg, Schloss Hellbrunnen en het DomQuartier te bezoeken. En dat is nog maar een greep uit de bezienswaardigheden. De fotograaf in mij kan zijn hartje ophalen. En over dat “tussen de buien door” mogen we ook niet klagen. Maar vandaag met het drogen van de was staan alle seinen op rood. Wasrek in de camper, er weer uit en laveren tussen lakens die binnen zijn uitgestald, zodat we er vanavond weer onder kunnen.

Het zit niet altijd mee in de cloud, maar dat geldt in meerder opzicht. Free wifi en 4G zijn in Nederland net zo vanzelfsprekend als het nuttigen van een dagelijkse warme maaltijd. De enkele ondernemer die dat nog niet gratis aanbiedt kan zijn zaak wel sluiten. En het 4G netwerk laat je hooguit in de steek in een te diep liggende parkeergarage. Zo niet in Duitsland en Oostenrijk. Dekking is allesbehalve vanzelfsprekend, en op campings is (beperkt) wifi aanwezig mits je een voucher koopt. We merken dan ook al snel hoe onthand, of wellicht beter, verwend we zijn. Checken van je e-mail, Wordfeud voor Ans, opzoeken van reisinformatie, navigeren met Google maps en Facetimen met de kleinkinderen. Het ziet ernaar uit dat ik tijdens deze vakantie met mijn bundel niet uitkom. Ook dat is uitzonderlijk. In de digitale cloud is het eveneens wisselvallig.

Aanpassen is het motto. Wat komt dat komt. We hebben immers nog tien dagen in het verschiet. Via een tussenstop in Stift Melk, waar een bezoek aan de abdij op het programma staat, gaan we naar Wenen voor een meerdaags bezoek aan de stad. Daarna weer naar Duitsland voor een rustige reis terug naar Oisterwijk.

Dan zit de vakantie er op en wacht de wekelijkse routine. Achttien holes met de golfmaten, de kleinkinderen knuffelen, de redactievergadering van de Seniorenpagina en al die andere klusjes en taken die het leven van een senior zo de moeite waard maken.
Henk van de Rijke Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
 Terug naar boven

 Wilt u reageren op de inhoud van deze pagina?
Stuur uw reactie naar :
Henk van de Rijke 
Laurier 16
5061WS Oisterwijk
e-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 
Website van het Senioren Platform:  www.sspo.nl 
De volgende seniorenpagina  verschijnt in 9 oktober  week 41

 redactie 
Colofon Seniorenpagina
Terug naar boven