• "Blijvend Thuis"
  • Gesloten afdeling
  • Overpeinzing

 

"Blijvend Thuis"

Naar een drempelloze samenleving?

Inge de Monyé en Piet SmeekensInge de Monyé en Piet Smeekens

Als deze seniorenpagina verschijnt hebben alle senioren/50-plussers in de gemeente Oisterwijk een uitnodiging in de bus gekregen voor de informatieve middag 'Blijvend Thuis' op 9 en/of 16 april a.s. Deze middag is georganiseerd door de projectgroep 'Blijvend Thuis' van het Senioren Platform Oisterwijk.

Waarom wordt deze middag aangeboden? Wij citeren de aanhef van de brief: 

"Om alle 55-plussers van de gemeente Oisterwijk te informeren hoe zij zo lang mogelijk comfortabel en veilig in hun eigen huis en vertrouwde omgeving kunnen blijven wonen. Dat is conform onze eigen wensen en wat wij eigenlijk allemaal het liefste willen. Grote veranderingen vinden plaats in het landelijke beleid, waardoor opname in verzorgings- en verpleegtehuizen steeds moeilijker en duurder zal worden. Steeds meer zorgtaken gaan met minder middelen over van het Rijk naar de Gemeenten. Deze veranderingen dagen ons uit naar nieuwe wegen te zoeken. In toenemende mate zal een beroep worden gedaan op zelfredzaaamheid, vrijwilligerswerk en mantelzorg".

Het is hier niet de plaats (en ook niet zinvol) om voor onze lezers de inhoud van de uitnodiging die de 55-plussers in de bus hebben gekregen letterlijk te herhalen.

Wél is het interessant om u iets te vertellen over het gesprek, dat de redactie heeft gehad met  Inge de Monyé (sinds februari de nieuwe voorzitter van het Senioren Platform)  en Piet Smeekens (projectleider van 'Blijvend Thuis') om te vernemen wat hun verwachtingen zijn en hoe deze middag past binnen de doelstellingen en de activiteiten van het Senioren Platform in de komende tijd.

Een nieuwe lente en een nieuw geluid?

Wij ontmoeten Inge en Piet op een mooie lentemiddag bij Inge thuis voor ons gesprek. Gele tulpen op tafel bevorderen de lentesfeer en lijken hen nog extra energie te geven: ze hebben er duidelijk zin in.

Inge benadrukt dat dit project de samenwerking tussen de participerende organisaties heeft bevorderd, wat uiteindelijk ook zal leiden tot betere afstemming van hun activiteiten in het belang van alle senioren.

Piet Smeekens is blij met het feit dat ook Leystromen in de samenwerking is betrokken, wat betekent dat 'blijvend thuis' ook voor huurders serieus wordt aangepakt en niet alleen gericht is op bewoners van een eigen woning. Piet woont zélf sinds drie jaar in een 'levensloopbestendige woning'. Eigenlijk wil dat zeggen: hoe je leven ook (ver)loopt, de kans dat je kunt blijven wonen in die woning is optimaal.

Het is een woning zonder drempels...

We hopen dat de uitnodigingsbrief en dit bericht een grote opkomst bevordert en vele senioren de weg weten te vinden op 9 april naar Tiliander in Oisterwijk en op 16 april naar Den Boogaard in Moergestel. De vele kleurige logo's onderaan de brief geven aan dat met dit project binnen Oisterwijk al een stevig begin wordt gemaakt met hetvormgeven van de participatiesamenleving..

Drempels weg! Laten we elkaar daar ontmoeten!!!

Jos Fianen

Terug naar boven.

Elisa's

belevenissen

Gesloten afdeling

Tot een paar  maanden geleden had ik me nooit een beeld gevormd van gesloten afdelingen. Gewoonweg omdat niemand in mijn omgeving daar ooit mee te maken had gehad of daarover sprak.

Kortom: gesloten afdelingen in een verzorgingshuis lagen ver buiten mijn blikveld. Maar daar is verandering in gekomen. Een kennis van 89 vroeg of ik met haar wilde zoeken naar een goed thuis voor haar dementerende zus.  Deze zus, een temperamentvolle dame van 93 zonder verdere familie en nog zelfstandig wonend, had na diverse onderzoeken en testen de diagnose gekregen dat er sprake was van dementie. De agressieve gedragingen en stemmingswisselingen, de aanhoudende telefoontjes zowel overdag als ‘s nachts, vielen met deze diagnose opeens op hun plek.

Hulp was dringend gewenst.

Om beroep te kunnen doen op professionele ondersteuning was het verkrijgen van een indicatie via het Centraal Indicatieorgaan Zorg (CIZ) erg belangrijk. Het invullen van de aanvraag werd de volgende stap. Ondertussen waren allerlei buren en vrienden ingeschakeld voor hand- en spandiensten. De een hielp met boodschappen doen, een ander met de administratie en zelf ging ik aan de gang met het regelen van thuiszorg en de aanschaf van hulpmiddelen.

Na een tiental weken kwam uiteindelijk het bericht van het CIZ met een hoge indicatie. Gebaseerd op het rapport van het geriatrisch onderzoek, verslagen van de huisarts en gesprekken met betrokkene zelf en haar directe omgeving.

De indicatie was zodanig dat opname in een verpleeghuis mogelijk zou zijn. Ongeveer op hetzelfde moment, na weer een val thuis, was ziekenhuisopname nodig.

Daar kwam een nieuw probleem; ‘s nachts dwaalde ze door het ziekenhuis.  Regelmatig kwam het voor dat men haar op andere afdelingen aantrof waarbij ze volledig gedesoriënteerd was. Lezen ging niet meer, schrijven evenmin, maar verbaal deed ze nog aardig haar woordje. Ook al waren het vaak zinnen die er steevast, als een soort standaard, uitrolden. Maar ook hele gedichten van Rilke werden opgezegd, het Financieel dagblad in het winkeltje van het ziekenhuis gekocht en vervolgens niet geopend, en steeds was er de ontkenning dat er iets met haar aan de hand zou zijn : “ik ben niet gek!“

In het ziekenhuis volgden diverse onderzoeken door geriater, psycholoog en andere deskundigen. Zelf beweerde ze steeds nooit een arts te zien. Na vijf weken werd in overleg met de transfer-verpleegkundige gezocht naar een tijdelijke opname op een gesloten afdeling van een revalidatietehuis. Terug naar huis was absoluut niet meer mogelijk. Mevrouw zou 24 uur per dag begeleiding nodig hebben. Voor de gesloten afdeling was gekozen uit oogpunt van veiligheid en bescherming. Haar gedrag werd ook steeds moeilijker te hanteren, agressie naar sommige hulpverleners maar ook naar mede-bewoners was aan de orde van de dag. Daarnaast waren er ook momenten van berusting en dankbaarheid voor de goede zorg die ze dagelijks kreeg. Het korte termijngeheugen was grotendeels weg, ze dwaalde vaak rond en kreeg problemen met lopen. Voor het eerst was er sprake van deurcodes, bewegingssensoren: een vorm van vrijheidsbeperking.

Alleen onder begeleiding en met medeweten van de afdeling mocht de afdeling verlaten worden.

Wat dat voor haar betekende was vaak heel duidelijk, ze voelde zich letterlijk opgesloten, had nog meer het gevoel dat ze de greep op haar eigen leven aan het kwijt raken was...gevoelens van boosheid, verdriet, onmacht en achterdocht waren het gevolg.

Het was niet moeilijk voor te stellen hoe hard het verlies aan autonomie moest zijn voor iemand die zigzagt tussen helderheid en getroubleerdheid in die totaal gewijzigde leefomgeving, temidden van mensen die ze zelf niet had uitgekozen!

Gevoelens van twijfel, verdriet en gêne kwamen regelmatig voor zowel bij haar zus als de groep vrienden, na afloop van ieder bezoek. Gelukkig was er de mogelijkheid daarover open gesprekken te hebben met de betrokken hulpverleners.

Al na enige weken werd ons aangeraden om uit te zien naar een nieuw thuis in een verpleeghuis in de omgeving. Dat was het moment waarbij ik samen met haar 89-jarige zus begon aan een tocht langs verschillende verpleeghuizen met gesloten afdelingen tussen Tilburg en ‘s-Hertogenbosch.

Veel gesprekken met even zoveel zorgcoördinatoren volgden. Overal vriendelijke en betrokken mensen, die de tijd namen voor gesprek en rondleiding. Maar ook bleken er overal lange wachtlijsten voor opnames te bestaan.

Over mijn ervaringen tijdens deze zoektocht en over het geweldige nieuwe thuis dat we uiteindelijk voor haar hebben gevonden wil ik u in mijn volgende stukje vertellen.

Terug naar boven.

 

OVERPEINZING

Le penseurWerkelijkheid

Laatst zat ik in mijn studeerkamer te denken wat nu eigenlijk ‘werkelijkheid’ is. Ik weet wel dat de filosofen Descartes en  Augustinus beiden zeggen: Als je denkt of als je twijfelt dan besta je in ieder geval werkelijk  en droom je niet. Maar hoe zit het dan met de werkelijkheid rondom mij? We kunnen de werkelijkheid niet kennen, zegt de filosoof Kant dan beslist. We kennen alleen de interpretatie van die werkelijkheid. Kijk maar naar de twee onderstaande verschillende interpretaties daarvan.

De ene manier om naar de werkelijkheid te kijken is de gevoelsmatige manier van de Tsjechische schrijver, dichter en voormalig politicus Vaclav Havel, toen hij in communistische gevangenschap verkeerde.

“Opnieuw herinner ik me dat moment van lang geleden in de gevangenis van Hermanice, toen ik op een warme zomerdag op een stapel oudroest zat en naar de kruin van een enorme boom keek die, in waardige rust, boven en langs alle omheiningen, prikkeldraad, tralies en wachttorens uitrees die mij van hem scheidden. Terwijl ik naar het nauwelijks waarneembare trillen van de bladeren tegen de oneindige hemel keek, werd ik overvallen door een gewaarwording die moeilijk te beschrijven is: opeens leek ik uit te stijgen boven de coördinaten van mijn kortstondige bestaan in de wereld naar een toestand buiten de tijd, waarin alle mooie dingen die ik ooit heb gezien en ervaren samen bestonden in een totaal ‘aanwezig heden’. Ik werd overspoeld door een gevoel van ultiem geluk en van een ultiem in harmonie zijn met de wereld en met mijzelf. Ik zou zelfs kunnen zeggen dat ik ‘getroffen was door liefde’, al wist ik niet precies voor wie of wat.”

De andere manier van naar de werkelijkheid kijken is de puur zakelijke en materialistische manier van de Franse filosoof Sartre. Hij beschrijft eenzelfde soort situatie, maar vanuit een geheel andere meer verstandelijk gekleurde “bestaanservaring.”

“Vanmiddag zat ik dus in het park. De wortel van de kastanjeboom groef zich in de aarde, net onder de bank waarop ik zat. Ik wist niet meer dat het een wortel was. De woorden waren verdwenen en, met hen, de betekenis van de dingen. Mijn adem stokte in mijn keel. Nog nooit had ik er, vóór deze laatste dagen, een vermoeden van gehad wat ‘bestaan’ betekende. We bestonden met ons allen, we wisten ons met ons bestaan geen raad, we zaten onszelf in de weg en er was geen enkele reden waarom we er zouden zijn. Al het bestaande voelde zich onzeker, angstig, zonder te weten waarom, en overbodig ten opzichte van de rest. Overbodig was de kastanjeboom daar tegenover me, even naar links. En ik zelf – lamlendig, futloos, vegeterend, terwijl sombere gedachten door mijn hoofd maalden – ook ik was overbodig.”

 Scherper dan deze citaten, zegt de cultuurfilosoof Charles Taylor, kunnen de twee manieren van kijken naar de werkelijkheid om ons heen niet botsen. Aan de ene kant de ervaring van de moderne tijd waaruit iedere overstijging van de platte werkelijkheid is verdwenen ( Sartre). Aan de andere kant het verlangen van diezelfde moderne tijd naar een overstijging van haar eigen gevangenis (Havel).

Beide ervaringen zijn reëel. Ze weerleggen elkaar niet en heffen elkaar niet op. Met betrekking tot het voortbestaan van onze wereld heb ik meer vertrouwen in de werkelijkheidsbeleving van Vaclav Havel

                                                                  

Hans Pijnaker

Terug naar boven,