Oog en oor voor je omgeving...

Is de 'participatiemaatschappij' wel realiseerbaar?
Dat kon je je afvragen als je aanwezig was op de bijeenkomst van de gemeenteraad op donderdag 13 februari jl. De raad discussieerde over de veranderingen in het sociale domein en de beleidsplannen van de gemeente. Dat kun je je ook afvragen als je het artikel 'De telefoon gaat' op deze seniorenpagina gelezen hebt.

Bloemen voor Wim en ElsMaar ook een optimistische kijk is mogelijk voor wie getuige was van het interview dat Els Mommers-van Tuyl had met de 92-jarige Wim Pennings. Dat gesprek vond plaats als onderdeel van de ouderenmiddag in De Waterhoef (zie verslag op deze pagina).

In dit interview zegt Wim onder andere: "Je kunt er maar beter over praten als je af en toe van het padje af bent, dan hou je er de beste vrienden en natuurlijk vriendinnen (...) aan over". Zijn openhartigheid was zeer inspirerend voor de toehoorders!

Bloemen voor Wim en Els

 

We hoeven niet te vrezen voor de betaalbaarheid van zorg en welzijn en de haalbaarheid van de participatiesamenleving, als we ons in ons handelen laten inspireren door het gedicht dat Wim had gekozen om voorafgaand aan zijn tweegesprek voor te laten lezen.

Dit gedicht en een foto van de bloemenhulde voor Wim en Els drukken wij hierbij af!

De redactie

Het kost niet zoveel

Het kost niet zoveel iemand een glimlach te schenken, 
of je hand op te steken voor een vriendelijke groet. 
Zoiets kan opeens de zon laten schijnen, 
in het hart van de mens die je zomaar ontmoet. 

Het kost niet zoveel een hand uit te steken
om de ander een beetje behulpzaam te zijn. 
Een dankbare blik is vaak de beloning, 
al was de moeite voor jou maar heel klein. 

Het kost niet zoveel om je hart wat te openen 
voor de mens om je heen in zijn vreugd en verdriet. 
Wees blij dat je zowat kan doen voor die ander! 
Of is die ander je naaste soms niet? 

Het kost maar zo weinig, je arm om een schouder; 
of alleen maar een zachte druk van een hand. 
Het is vaak voor de ander, of hij heel even 
in een klein stukje paradijs is beland. 

Het kost toch zo weinig om een ander te geven 
iets wat je zelf ook zo heel graag ontvangt. 
Liefde!... Alleen maar door dat weg te schenken 
krijg je zelf terug meer dan je verlangt.

Oh, die vriendelijke glimlach, dat eventjes groeten,
die arm om een schouder, de hulp die je bood...
Het kost allemaal bij elkaar toch zo weinig,
maar in wezen is het ontzaggelijk groot!!!

(auteur onbekend)

Terug naar boven.

Elisa's

belevenissen

De telefoon gaat

Het is nog erg vroeg als mijn telefoon gaat. De buren van vriendin A. aan de lijn.
Vanmorgen zijn zij door de alarmcentrale gebeld en hebben daarna, met behulp van de aan hen toevertrouwde sleutel binnengekomen, A. liggend op de vloer in haar woonkamer aangetroffen.

Kennelijk was ze gevallen en niet in staat geweest om nog op te staan en had ze de hele nacht noodgedwongen op de vloer doorgebracht. Pas tegen de ochtend dacht ze er aan om op de alarmknop, die ze bij zich draagt, te drukken.

Vriendin heeft geen letsel opgelopen en is door de behulpzame buren in haar stoel gezet en van koffie voorzien. Ze wil niet dat de buren haar broers of mij hierover iets vertellen. Gelukkig hebben de buren besloten om mij toch te bellen.

Al langer maken we ons zorgen over de situatie bij vriendin thuis. Ze is 92 jaar, ongehuwd, altijd zelfstandig geweest, heeft twintig jaar in Parijs gewoond en gewerkt, en was tot voor kort nog actief met vertalen en conversatielessen. Maar ook chaotisch, niet tot opruimen in staat, eigenwijs en wil van geen hulp weten: “ Ik kan alles nog zelf en bepaal zelf wel wanneer ik hulp wil hebben!”

Haar huis slibt hoe langer hoe meer dicht met stapels kranten en papier, de keuken is een puinhoop, en we  zien dat haar kleding vol vlekken en motgaatjes zitten. Een bezoek aan de huisarts komt zelden voor, bij de oogarts is ze ook al in geen jaren geweest, de wijkverpleegster wordt niet binnengelaten maar aan de deur afgewimpeld.

Bij mijzelf is ondertussen een strijd gaande tussen de gevoelens van loyaliteit aan de wensen van vriendin die haar zelfstandigheid wil behouden en de noodzaak van professionele hulp. Ik bel haar broer van 87 in Utrecht. Samen besluiten we tot stappen over te gaan. Haar huisarts en de thuiszorgorganisatie van de wijk worden gebeld.

Voorlopig echter nog buiten medeweten van mijn vriendin. Ze is in staat iedereen buiten de deur te houden, ons incluis.

Er gaat iets op gang komen. De wijkverpleegster weet de volgende dag binnen te komen en krijgt het verhaal van het vallen te horen. Ze maakt afspraken voor het aanvragen van een indicatie. Misschien dat ze daardoor in aanmerking kan komen voor een aanleunwoning. Via de huisarts komt er een  opname in de valpoli van het ziekenhuis. Broer heeft een goed gesprek met zijn zuster en ze accepteert dat hij een keer een begin maakt met opruimen.

Intussen zijn we een aantal weken verder. Vriendin A. is een week opgenomen geweest in de valpoli waar allerlei onderzoeken hebben plaatsgevonden. Conclusies: vriendin is ernstig ondervoed, veel te mager, heeft staar aan de ogen, moet direct steunkousen aangemeten krijgen, meer aangepaste fysiotherapie, en moet iedere dag geholpen worden met wassen en aankleden. Kortom de wereld om haar heen verandert.

 Er hangt nu een kastje met code naast de voordeur voor de thuiszorg die  drie keer per dag komt, er staat een hoog/laag bed,in haar huiskamer. Ze mag onder geen voorwaarde de trap meer op! Er is een magnetron in de keuken geplaatst en er komen vier keer per week maaltijden die de thuiszorg voor haar opwarmt.

De drie bejaarde broers van A. proberen iedere week orde in de papierchaos van hun zuster te scheppen. Iets wat ze door hun hoge leeftijd ook maar twee uur per keer kunnen volhouden.Zelf zorg ik dat er een wasmachine geplaatst gaat worden zodat we niet zelf iedere keer haar was mee naar huis moeten nemen.

Een aanleunwoning is inmiddels een gepasseerd station. Vriendin kan bijna niets meer zelf, en heeft veel hulp nodig bij wassen en aankleden. Het wachten is op een zwaardere indicatie om opgenomen te kunnen worden in een verzorgingstehuis.

Ondertussen zijn haar hoogbejaarde broers die in het midden van het land wonen en ik ( 60+er) die op 20km. afstand woon degenen die het netwerk vormen. De buren hebben inmiddels de sleutel ingeleverd, zij hebben aangegeven de verantwoordelijkheid niet meer te willen of te kunnen dragen.

Leuk idee de participatiesamenleving...maar of het in de praktijk ook altijd werkt?

Terug naar boven.

Landelijke Open Dag van de Zorg

Een warm onthaal bij de Catharinenberg

Op zaterdag 15 maart, presenteert Amaliazorg in Oisterwijk zichzelf aan het grote publiek
tijdens de Landelijke Open Dag van de Zorg

Van 11.00 tot 15.00 uur is iedereen welkom om
een kijkje te nemen op locatie Catharinenberg,

Activiteiten voor ouderen: U bent welkom.

Wekelijks vinden er op Catharinenberg activiteiten plaats, speciaal voor ouderen.

Bekijk alle activiteiten en meer op: www.amaliazorg.nl/catharinenberg

Terug naar boven.

Ouderenmiddag in De Waterhoef

Al vele jaren  worden ouderenmiddagen georganiseerd in Wijkgebouw De Waterhoef. De wijkraad en het bestuur van het Wijkgebouw zetten met een flinke ploeg vrijwilligers hun schouders eronder om er een gezellige middag van te maken. Sinds 2008 worden deze middagen financieel ondersteund door de Rabobank Hart van Brabant.
De ouderenmiddag op zondag 16 februari  was weer een gezellige middag  met een prima verzorgde maaltijd en geanimeerde gesprekken aan de tafels.  De muziek werd verzorgd door een echtpaar Bert en Ria en de aanwezigen zongen vrolijk mee met hulp van de door hen verstrekte tekstboekjes.

Deze middag had ook een meer serieus gedeelte met als thema: dementie. Het huidige regeringsbeleid is er op gericht dat ouderen zo lang mogelijk thuis blijven wonen, ook als de gezondheid achteruitgaat , als ze minder mobiel worden of een vorm van dementie krijgen. De meeste ouderen willen ook graag thuis blijven wonen en zolang ze met tweeën zijn lukt dat vaak goed.

Het komt voor dat ouderen, na verlies van hun partner, door achteruitgang in gezondheid of mobiliteit en bij beginnende dementie, steeds minder de deur uitgaan. Ook somberheid en eenzaamheid kunnen dan een rol gaan spelen.  Ouderen hebben in deze situaties vaak een drempel om hulp te vragen aan de omgeving: familie, buren, vrijwilligers of  gemeentelijke instanties die hulp kunnen verlenen. Men noemt dit  vraagverlegenheid.
Een prachtig voorbeeld hoe deze vraagverlegenheid werd overwonnen, werd  deze middag verteld door middel van een interview met de 92- jarige Oisterwijker Wim Pennings, die zijn vraagverlegenheid duidelijk had overwonnen. Els Mommers-van Tuyl, o.a. vrijwilliger bij de KBO Oisterwijk, had Wim 7 jaar geleden ontmoet bij de sociale huisbezoeken die door vrijwilligers van de KBO bij hun 85-plusleden in de Kersttijd worden afgelegd.

In het buitengewoon boeiende interview bleek dat Wim stap voor stap de somberheid en eenzaamheid overwon door hulp te aanvaarden. Tot op de dag van vandaag is hij nog actief in huis en tuin, op de scootmobiel en achter de computer. En is er iets, dan vraagt hij gewoon om hulp, hij maakt daar geen probleem van. Ook nu hij sinds enkele jaren (zoals hij het zelf formuleert) van tijd tot tijd ‘van het padje af is’, blijft hij blijmoedig in het leven staan en geniet hij van elke dag.

Als aanvulling vertelde Els Mommers over het Alzheimercafé (elke 3e dinsdag van de maand in wijkgebouw de Coppele) en moedigde iedereen aan om daar eens naar toe te gaan, ook al is er nog niets aan de hand.

Wethouder Pieters  onderstreepte in zijn bijdrage het belang van dit soort middagen en van vrijwilligers-  en burenhulp en wees de aanwezigen op de recentelijk gestarte scootmobielpool.

Iedereen, ook al wordt hij minder mobiel, kan blijven meedoen in onze maatschappij.

Deze middag werd mede een succes door het werk van de vrijwilligers van de Waterhoef: zij liepen zich het vuur uit de sloffen om de 105 aanwezigen van koffie, gebak en een heerlijke broodmaaltijd te voorzien. Met complimenten!

Rinus den Boer

Ledenraad Rabobank Hart van Brabant

Terug naar boven.