overpeinzingOVERPEINZING   

Het Christendom: een reus op lemen voeten?

Je hoeft niet oud te zijn om verouderde denkbeelden te koesteren...

Recentelijk beweerde de rooms katholieke kardinaal Wim Eijk ( 60 jaar oud...)  tijdens een interview dat besproken werd in dagblad Trouw dat de geloofswaarheden van het Concilie van Trente ( 1545- 1563) vandaag de dag nog onverkort van kracht zijn. De Rooms Katholieke Kerk reageerde destijds op de protestantse Reformatie die geprotesteerd had tegen aflatenhandel en andere van dergelijke commerciële kerkelijke praktijken.

Kardinaal Eijk stelt nu dat mensen met kennis van zaken, die in het volle besef van de waarheid en met een vrije wil de geloofswaarheden van de Kerk verwerpen, ‘nog steeds vervloekt’ zijn. Een reactie van protestantse zijde kon niet uitblijven en betitelde deze bewering als ‘het betonrot van de oecumene’. Los van het feit dat hier een achtenswaardige bevolkingsgroep fors geschoffeerd wordt en je daarmee de samenleving in tweeën splijt, begon ik me af te vragen wat er toch loos kan zijn met het denken van de betreffende kerkelijk leider.

Een bekend gezegde van de internationaal  gewaardeerde filosofe Hannah Arendt kwam in mijn herinnering op en luidt: “Wanneer men gevangen zit in een ideologie stopt het denken." Ze bedoelt hiermee dat wanneer je gevangen zit in je eigen vooropgezette meningen, visies en vooroordelen, je kritische denken ten aanzien van die eigen visies stopt, ophoudt. Je eigen vooringenomen gedachten worden dan geen onderwerp meer van zelfkritisch schouwen en zullen dan ook nooit meer veranderen. Je verstart en blijft de werkelijkheid zien zoals je hem in verband met je eigen gemoedsrust graag wilt zien. In je oude inmiddels bevroren visie voel je je geborgen.

Een heel andere, meer flexibele visie wordt verwoord door de katholieke Jezuïet, theoloog, pastor van een rk  parochie en voormalig  leraar klassieke talen, Roger Lenaers ( 89 jaar oud!). Hij beschrijft een veel moderne manier van denken over katholieke geloofswaarheden in zijn boek Op verkenning in een nieuw land ( Pelckmans.2011). Hij begint met het verhaal van  De droom van Nebukadnezar  uit het Boek Daniël.

droom

Dit verhaal gaat over koning Nebukadnezar van Babylonië die in een droom een indrukwekkend standbeeld ziet met een hoofd van goud, een borst van zilver, lenden van brons, benen van ijzer en voeten van leem. Dan ziet de koning een rotsblok van de berg rollen. Het botst tegen de voeten van het machtige standbeeld en dat stort finaal ineen. De verklaring van die droom door de profeet Daniël is voor ons niet meer interessant, zegt de Jezuïet Lenaers. Maar de toepassing op de huidige kerksituatie wél. En die is duidelijk, zegt hij:  blijft de kerk bij haar voorstellingen en wijze van optreden van vroeger, dan is het lot van die reus op lemen voeten in de moderne westelijke wereld bezegeld. Het rotsblok van het moderne denken en van de moderne cultuur, zo gaat hij verder, dat spontaan van de berg van de evoluerende geschiedenis  afrolt, laat van het vroeger in het westen machtige christendom niets meer over. 

Maar zijn boek tekent ook een weg die voor de kerk toekomst opent, de weg van een pijnlijke maar bevrijdende uittocht. Men had zich ingebeeld dat de traditionele kerk op een rots gebouwd was, ze stond in feite op een gigantisch ijsmassief dat door een geestelijke klimaatopwarming in een steeds sneller tempo afsmelt. We moeten niet hopen op een nieuwe ijstijd, stelt deze katholieke ‘oudere senior’ en pastor. Het verleden komt nooit terug. We moeten als het ware emigreren, het wezenlijke meenemen, ons inschepen, met de dood in het hart de schatten van een rijk verleden achterlaten, wetend dat ze voorgoed zullen vergaan. Hij stelt dat we met de toenemende wetenschappelijke kennis respectvol afscheid zullen moeten nemen van de dogmatische uitspraken van de  concilies van de 4e en 5e eeuw, met als gevolg dat de centraal geachte geloofswaarheden zoals de goddelijke natuur van Jezus van Nazareth en de leer van de Drievuldigheid hun bindende kracht verliezen.

Er verschijnen steeds meer publicaties over de houdbaarheid van onze geloofswaarheden, zelfs al van onze hofpredikant van het koninklijk huis, Carel ter Linde. Al deze boeken constateren dat er een omvormingsproces bezig is aan de basis, een nog tastende poging tot integratie van onze moderne wetenschappelijke onreligieuze cultuur in een modernere vorm van gelovig denken. Al deze auteurs laten zien dat de geloofsboodschap ook modern verwoord kan worden, dus zonder aanslibsels uit een oude cultuur, maar tegelijk ook zonder aantasting van haar wezenlijke rijkdom.

Ik hoorde hierover 5 jaar geleden al een voorspelling  doen door onze geliefde Ton van Loon, ook een heel modern denkende hartelijke ‘oudere senior’ en pastor. Ik maakte met hem kennis op een terrasje op de Lind, van waaruit  ik de boel een beetje aan het verkennen was Toen al verwoordde hij aan mij deze modernere visie! Hij werd onmiddellijk mijn geestelijke vriend.

Hans Pijnaker

Terug naar boven.

wie dit_leestOud? Ik oud? De duvel, díé is oud!

Wij, senioren, willen wel oud wórden, maar niet oud zíjn... Dat realiseer ik me als ik merk dat deze Senioren Pagina door velen van onze doelgroep maar zelden wordt gelezen.

De redactie in haar nieuwe samenstelling wil dat graag veranderen, door variatie in inhoud en vorm van de pagina om daarmee de aandacht van de lezer te trekken en deze nieuwsgierig te maken. Ik schrijf hier 'de lezer', maar die bestaat natuurlijk niet echt: iedere lezer is weer anders en daarom willen we de verschillen ook honoreren.

'Ouderdom komt met gebreken' is een uitdrukking die ieder van ons kent. Toch zie je hoe verschillend mensen met dit besef kunnen omgaan. Sommigen worden zich bewust van wat ze door het ouder worden minder goed kunnen en ervaren dat als negatief; maar anderen zijn zich vooral bewust van wat ze nog wél kunnen en beleven daar veel plezier aan, zij 'tellen hun zegeningen'... Vooral die laatste groep ouderen willen we op deze pagina aan het woord laten, omdat de manier waarop ze in het leven staan en hun ervaringen ons allen kunnen inspireren!

Veel senioren zijn zich gelukkig steeds meer bewust van hun waarde voor de samenleving in de 'regeneratieve' fase van hun leven. Regeneratief wil hier zeggen dat zij hun waarde kunnen overdragen en mede-delen aan en met de jongere generaties.

We willen u niet alleen informeren, maar ook aan het denken zetten en activeren en zo mogelijk laten reageren en uitnodigen om uw reactie op schrift te stellen. Als die reactie een bijdrage kan leveren aan de nieuwe opzet van deze pagina zullen we daar dankbaar gebruik van maken.

Wij, de nieuwe 'kernredactie' presenteren ons hier op deze pagina met foto, zodat u bij onze naam ook een gezicht krijgt. Wij willen overigens vooral ons gezicht laten zien in wat we op deze pagina schrijven....

Jos Fianen

De kernredactie: Hans Pijnaker, Else van Helmond en Jos Fianen)

De kernredactie: Hans Pijnaker, Else van Helmond en Jos Fianen)

Terug naar boven.

 

Een 60+er vertelt

We zitten in de huiskamer, een gezellige ruimte vol kunst. Hoe kan het ook anders bij iemand die zelf de Academie voor Schone Kunsten in Arendonk heeft gevolgd.

Ze is geboren en getogen in Moergestel. Ze vertelt over de vele familieverbanden die ze heeft in het dorp. Zelfs bij de gemengde zangvereniging Crescendo bestaat een groot deel van het koor uit mensen die op de een of andere manier een familieband met elkaar hebben.

Al jong ging ze zelfs al met haar vader mee naar de repetities op zondag na de mis. De muziekliefde zat er al vroeg in. Daarover meer verderop.

In haar leven heeft ze altijd haar dromen gevolgd. Eén van haar vroegere dromen was: ziekenverzorgster worden. Om die opleiding te volgen, vertrok ze op 16-jarige leeftijd uit Moergestel om in Breda te gaan werken en studeren.

Ze trouwde en volgde natuurlijk haar man, ook toen hij voor zijn werk naar Haarlem moest. Het gezin verhuisde naar Haarlem, waar ze 30 jaren hebben gewoond.

Inmiddels was ze moeder van twee kinderen geworden, met een leeftijdsverschil van 22 maanden. Dat was een zware periode, vooral omdat het oudste kind tijdens zijn geboorte een hersenbloeding kreeg. Hieraan heeft hij blijvend hersenletsel overgehouden. Dat waren heel spannende tijden, maar gelukkig is hun kind er vrij goed doorheen gekomen. Omdat hij in zijn leven meerdere spannende momenten heeft gekend door lichamelijke aandoeningen en er steeds weer bovenop kwam, zegt ze: “Hij heeft zichzelf drie keer overleefd”.

Zelfs in deze periode bleef ze één van haar levensmotto’s volgen, namelijk “zorg dat je dromen blijft houden”.

Tegen haar 30e jaar was haar droom: maatschappelijk werkster worden. Dus volgde ze de opleiding in Haarlem, waarna ze werk vond in de wijk en in een verpleeghuis bij ouderen. Na 10 jaren is ze gaan werken met ouders van kinderen met een verstandelijke beperking.

Flink zijn, doorgaan en niet zeuren, was lange tijd haar devies. Dat ging vele jaren goed, totdat ze rond haar 50e jaar langdurig ziek werd. Ze had rust, tijd en ruimte voor zichzelf nodig. Die rust wilde ze zoeken in het zuiden. Tja, wat trekt er dan: Moergestel natuurlijk.

Het gezin zocht en vond een fraaie woning aan de buitenrand van Moergestel.

En ja hoor, de dromen waren er nog steeds. Een nieuwe droom had zich aangekondigd: de kunstacademie volgen. Ze volgde haar levensmotto en deed de opleiding keramiek aan de Academie voor Schone Kunsten in Arendonk.

Haar kennis wilde ze delen. Daarom ging ze cursussen keramiek geven. Momenteel geeft ze drie keer in de week keramiekles, o.a. aan mensen met een niet aangeboren hersenletsel.

Ook is ze een van de sopranen in het koor van Crescendo en elke woensdagavond doet ze vrijwilligerswerk bij Prisma, een instelling voor mensen met een beperking in Biezenmortel.

Een heel oude wens was: eens een muziekinstrument bespelen. Dus (!) ging ze dat doen. Op haar 65e jaar startte ze met klarinetlessen. In januari jl. haalde ze haar diploma muziektheorie.

Ja, en als je dan toch een instrument kunt bespelen, dan dient zich de volgende droom vanzelf aan: eens wil ik spelen in een orkest. Haar kennende, zal die droom ook wel gaan uitkomen.

Haar devies voor haar leven sinds haar 60e jaar is: zorg dat je ergens verwacht wordt.

Wilt u ook geïnterviewd worden over uw leven vroeger en nu? Laat dit dan weten aan de redactie van de Seniorenpagina. Adres en telefoonnummer vindt u op deze pagina.

 

Ankie Wessels Beljaars

 

Terug naar boven.