• AFSCHEID van Teun de Boon en Piet Boon
  • Alzheimercafé dinsdag 21 januari
  • Een 60+er vertelt
  • Later begint vandaag
  • Opera Carmen van Bizet in Park Stanislaus
  • Overpeinzing

AFSCHEID van Teun de Boon en Piet Boon

Op de laatste Algemene Bestuursvergadering van het Senioren Platform hebben we afscheid genomen van onze voorzitter Teun de Boon en van  Piet Boon, die namens de VHVO (Vereniging van Hulpverleners- en Vrijwilligers Organisaties)  lid was van het algemeen bestuur.  Beiden zijn gestopt, omdat zij het wegens hun gezondheid wat rustiger aan moesten doen. Wij danken hen hartelijk voor hun inzet gedurende de afgelopen jaren voor de belangen van de senioren in onze gemeente!

Op bijgaande foto kunt u zien hoe zij, als dank namens de gemeente Oisterwijk, door Karen Vanheusden "geflest" worden...

Daarna mochten zij voor de laatste keer 'uitpakken' (een presentje: "Boontje komt om zijn loontje...")

foto afscheid 

 (Van links naar rechts: Teun de Boon, Karen Vanheusden en Piet Boon)

Terug naar boven.

alzheimer caféAlzheimercafé dinsdag 21 januari

Gastspreker: Larissa Laanbroek, psycholoog GGz.           

Thema: Omgaan met dementie.

Denk je aan dementie dan denk je automatisch aan een verpleeghuis.  Mensen met dementie kunnen echter heel lang thuis verblijven. Waar moet je in de thuissituatie rekening mee houden? Hoe ga je om met dementie in de thuissituatie, wat mag je wel doen, maar wat moet je vooral niet doen? Daarover gaat Larissa Laanbroek deze avond met u in gesprek.

Graag heten we u allen van harte welkom; aanmelden is niet nodig.

Programma van 20.00-22.00 Inloop vanaf 19.30

In De Coppele, Prunusstraat 69 Oisterwijk

 Voor meer informatie: Jeanne Verberk Tel: 013-5284571. e-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.">Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Terug naar boven.

Een 60+er vertelt

Omdat ik voor het eerst bij hen kwam, belde ik netjes aan. Niks daarvan. Met gebaren werd mij duidelijk gemaakt dat ik achterom moest lopen. Haastig werd de tafel afgeruimd, want Bea en haar man waren net terug van een fietstochtje.

Het gesprek vond plaats aan de keukentafel.

Bea is een enthousiast vertellende dame, die in haar leven niet heeft stil gezeten. Naast haar huishouden en de zorg voor man en kinderen heeft ze ook altijd gewerkt in de huishouding bij de zusters in De Nieuwenhof in Moergestel. Dat deed ze 32 jaren lang en met veel plezier. Het ging er gemoedelijk aan toe. Als ze ’s morgens kwam, werd ze door de zusters ontvangen met een beschuitje met rookvlees. Eerst eten, dan werken. In de vakanties konden de kinderen gewoon mee en speelden in het klooster. Waar vind je nog zo’n werkgever? Ze werkte er dan ook van 1977 tot 2009.

In 2000 is ze, in plaats van 4 dagen, 3 dagen gaan werken omdat ze ook een dag op haar kleinkind wilde passen.

Daarnaast was ze vanaf 1997 vrijwilligster in De Reuselhof, toen nog een verzorgingshuis. Sindsdien heeft ze als vrijwilligster voor diverse achtereenvolgende mensen gezorgd. Ook toen De Reuselhof opging in Park Stanislaus. Voor één van haar vrijwilligerscontacten is ze zelfs mantelzorger geworden. Dat houdt in dat ze mee gaat naar het ziekenhuis, naar de tandarts. Ze was betrokken bij de inrichting van de kamer, ging mee kleren kopen en helpt waar het kan.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat Bea heel vaak te zien is in de gangen van Park Stanislaus.

De kleinkinderen zijn inmiddels groot. Oppas door oma is niet meer nodig.

Daarom heeft Bea nu, naast haar vrijwilligerswerk, volop tijd voor de dingen die ze ook graag doet.

Lang was ze bij ‘de vrije trimmers’, een groep sportieve ouderen die gingen trimmen onder leiding van een sportleraar. Omdat het lijf niet meer goed mee wilde, is ze daarmee gestopt.

Sinds 1995 is ze alt bij de gemengde zangvereniging Crescendo.

Daarnaast fietsen haar man en zij heel veel, als het kan dagelijks een stukje.

Het is grappig om te horen dat ze de dinsdag ‘mijn ontspanningsdag’ noemt. Die dag gaat ze lekker zwemmen.

Dit leven hoopt ze nog lang vol te houden, want haar devies is: “gelukkig oud worden”.

Ankie Wessels Beljaars

Terug naar boven.

Later begint vandaag

Dit stuk is een vervolg op het eerder in de Seniorenpagina gepubliceerde verhaal “Waarom denken over later” naar aanleiding van de lezing die Manu Keirse, verbonden aan de universiteit van Leuven, in september hield in Moergestel.

Die lezing betrof ook zijn laatst verschenen boek “Later begint vandaag”; antwoorden over de laatste levensfase, palliatieve zorg en euthanasie. (ISBN 9789020995640)

De ondertitel doet vermoeden dat het boek leest als iets zwaars en alleen maar treurig is.

Op zich is het onderwerp natuurlijk niet luchtig, maar de manier waarop Manu Keirse over de diverse voorbeelden schrijft, is zeer aandoenlijk. Hij mijmert over de mogelijkheden die mensen in de laatste levensfase hebben. Zeker ook de rol van de familieleden en naaste omgeving onderstreept hij. Ergens stelt hij: ‘de kaarten die je krijgt toebedeeld, kun je niet veranderen, maar wel hoe je ze speelt’. Hij benadrukt eigenlijk voortdurend dat we weliswaar allemaal ooit zullen eindigen, maar dat we ons niet in alle situaties zomaar klakkeloos hoeven over te leveren aan de medische wereld. Hiervan noemt hij enkele schrijnende voorbeelden in het boek.

Het belang van een eigen wilsverklaring, opgemaakt wanneer iemand nog volledig in staat is zelf te denken en te besluiten, staat bij hem hoog in het vaandel.

Op blz. 32 in genoemd boek vraagt hij zich af: “Zou een integrale palliatieve zorg en behandeling in deze laatste levensperiode niet kunnen zorgen voor meer menselijk welbevinden voor de patiënt en de familie, dan de ver doorgedreven en hoofdzakelijk technologisch georiënteerde geneeskunde? Dit is niet de vraag naar de zin en de onzin van behandeling van kankerpatiënten, maar de vraag of een nauwkeurigere afweging van de grenzen van een bepaalde technologie niet tot meer menselijk welzijn zou leiden.”

Hij stelt op blz. 37: “Er is één recht dat we niemand, nooit, nergens mogen ontnemen. Dat is het recht te worden gerespecteerd.” …. “Ze (= de artsen) denken niet op de eerste plaats aan die concrete mens, maar aan het vitale probleem: de laatste zuurstofwaarden, de dreigende nierinsufficiëntie etc. … In feite zien artsen de problematiek van de persoon, zonder de persoon erachter te zien.”

Patiënten en familie vergeten vaak de fundamentele vraag te stellen naar wat hen te wachten staat. Bijvoorbeeld als de arts een chemokuur of bestraling noemt, vergeet de patiënt te vragen: “Is dit een advies om het te doen, of noemt u alleen de mogelijkheden?” Of: “Hoeveel kans op genezing is er als ik die volgende ingreep onderga?”

Kortom: het boek is alleszins de moeite van het lezen waard. De voorbeelden die Manu Keirse noemt zijn zeer aandoenlijk en stemmen tot nadenken.

Het centrale thema is eigenlijk: zorg dat de laatste levensfase ook menswaardig verloopt.

Zie de mens met zijn mogelijkheden en kansen. Kijk niet alleen naar wat technologisch mogelijk is, maar vooral naar de zin van een volgende ingreep.

Ankie Wessels Beljaars

Terug naar boven.

Opera Carmen van Bizet in Park Stanislaus

Op dinsdag 28 januari vindt er een videopresentatie plaats van de opera Carmen van Bizet.

Deze bijzondere bijeenkomst begint om 14.45 uur in de aula en is vrij toegankelijk.

Koffie en thee zijn voor eigen rekening.

U bent van harte welkom!

Terug naar boven.

overpeinzingOverpeinzing

In deze tijd van crisis en leegloop van kerken, van uittocht uit de religies, raken mensen soms  gedesoriënteerd. In vroegere tijden waren er de grote verhalen waarop je je oriënteren kon op zoek naar antwoord op  levensvragen: de verhalen van het middeleeuwse christendom, het protestantisme, het socialisme en het humanisme. Maar met  de opkomst van de wetenschappen en de techniek en de leegloop van de kerken, zijn we deze oriëntatieverhalen en –beelden min of meer kwijtgeraakt. Het waren vroeger tijden waarin de mensen wél georiënteerd in het leven stonden en de weg kenden. Vragen waren er nauwelijks, want het antwoord was er al voor de vragen. We leefden in tijden van Behaustheit, zoals een van mijn vroegere leermeesters, de Rotterdamse filosoof Sperna Weiland, dat noemde. Daarin zit het woord ‘huis’. De mensen voelden zich thuis in hun wereld en wisten van hun eeuwige bestemming. In deze postmoderne tijd, waarin alle waarheid betwijfeld wordt,  is het huis gesloopt, zei hij. Sindsdien is er sprake van Hauslosigkeit, het moeten leven zonder huis en zonder beeld van wat het is om mens te zijn op aarde. In dit postmoderne tijdperk zijn de grote verhalen waarop we ons oriënteren konden, doorgeprikt, verdwenen. En wie geen huis meer heeft, raakt gedesoriënteerd. Dat zijn wij dus en dat zien we ook in onze maatschappij. Het nieuwe wereldbeeld van nu is: géén beeld. Wat ontbreekt is een gemeenschappelijk wereldbeeld en een beeld van de mens en van onze bestemming, waar we het samen over eens zijn. Er zijn nu meerdere beelden, maar één gezamenlijk beeld is er niet meer. Het leerhuis is ingestort. We leven nu in een tijd van gebroken beelden en er is geen restaurateur meer te bekennen die die beelden weer samenvoegt tot één oriëntatiebeeld. We kijken nu in een beslagen spiegel en zien de weg niet meer. Dat is de situatie van de huidige mens. We moeten het nu doen zonder beelden, zonder kompas, op eigen benen gaan staan en zélf een levensoriëntatie kiezen.

Vandaar dat we gemakkelijk de weg kwijt raken en het zo’n onoverzichtelijke chaos is. Maar vanuit die chaos lijkt zich voorzichtig al weer een nieuwe weg , een nieuwe wijze van denken af te tekenen, een die meer past bij deze moderne tijd. “De mens is de arbeidende mens”, zei ooit de filosoof Ernst Bloch.” Al werkende verandert hij niet alleen de wereld, maar ook zichzelf”.

 En met die verwachting stap ik vol belangstelling het nieuwe jaar in.

Hans Pijnaker

Terug naar boven.