EEN NIEUWE JAS

Beste lezers van de Senioren Pagina,

De Nieuwsklok heeft een nieuw formaat en een nieuwe uitstraling.

Vanaf heden is ook deze pagina in een nieuw jasje gestoken: linksboven ons vignet en daarnaast de kop "Van het Senioren Platform'.

Op deze pagina zult u korte kernachtige informatie aantreffen die voor u van belang is.

Onze website (www.sspo.nl) wordt momenteel geactualiseerd en aangepast.

Als onze vernieuwde site klaar is zult u daar uitgebreidere informatie kunnen vinden over zaken die op deze pagina beknopt worden besproken.

Natuurlijk zult u de vertrouwde  rubriek 'Een 60+er vertelt' regelmatig terugvinden en blijft Elisa u boeien met haar belevenissen en zal een 'Overpeinzing' van Hans Pijnaker u geregeld uitnodigen mee te denken.

Wij zullen er alles aan doen om de pagina voor u zo aantrekkelijk en informatief mogelijk te maken, daarbij inspelend op nieuwe ontwikkelingen.

Mede namens de redactie wens ik u veel leesplezier toe op onze vernieuwde pagina.

Inge de Monyé,

Voorzitter Stichting Senioren Platform Oisterwijk (SSPO)

Terug naar boven.

OVERPEINZING

Dankbaarheid (?)

overpeinzingIn het prachtige boek van de Franse bioloog en boeddhistische monnik Dr. Matthieu Ricard: Altruïsme; de kracht van compassie ( ten Have.2015) las ik hoe ook bij dieren uitingen van dankbaarheid naar elkaar bestaan, net zo als bij mensen. Een van de verzorgers in een apenverblijf merkte namelijk op een avond dat twee chimpansees in de stromende regen en kou buiten waren gelaten. Hij haastte zich  hen te hulp te komen, slaagde erin de met een hangslot afgesloten deur van hun schuilplaats te openen en ging opzij om de chimpansees zo snel mogelijk naar hun droge en warme slaapplaats te laten terugkeren. Hoewel de regen op de verkleumde chimpansees bleef neerstromen, en ze tot dan toe alleen maar blijk hadden gegeven van misère en ongeduld, draaiden ze zich, alvorens hun gerieflijke slaapplaats op te zoeken, naar de  betreffende verzorger om en omhelsden hem dol van vreugde, de ene bij zijn borst en de andere bij zijn benen. Pas nadat ze zo uitbundig blijk hadden gegeven van hun waardering renden ze naar het warme stro van hun schuilplaats.

Iets dergelijks heb ik ook wel eens meegemaakt, opgetogen dat ook dieren, zelfs insecten, dankbaarheid kunnen ervaren en zelfs aan ons kunnen tonen. Nadat ik het gras in onze tuin had gemaaid en nog even de boel naliep, werd ik namelijk getroffen door een hevig gezoem, een soort hulpgeroep zo klonk het, dat ergens uit mijn grasveld kwam. Hulpverlener als ik ben zocht  ik onmiddellijk naar het slachtoffer dat dit noodsignaal naar mij afgaf en vond na enig zoeken onder allerlei  grassprieten een hommel, die zich kennelijk niet uit de graswarboel wist te bevrijden. Voorzichtig haalde ik de sprieten uit de knoop en wachtte tot het dier zou wegvliegen. Maar nee, hij bleef zitten en bleef maar gillen. Hij moest dus wel gewond zijn, dacht ik. Ik lichtte hem langzaam om hoog met mijn vingers om hem nader te onderzoeken. Maar hem aan alle kanten bekijkend vond ik geen afwijkingen. Uiteindelijk ontdekte ik dat hij een pootje miste. Dat was dus de oorzaak van zijn  gegil van de pijn. Nu had ik ooit geleerd dat pijnprikkels bij mensen geleid worden langs hun ruggenmerg richting de hersenen en dat pas in die hersenen de pijn als pijn wordt geïnterpreteerd, waarna de mens daadwerkelijk pijn voelt. Maar als je nu zorgt dat er een prikkel wordt uitgedeeld die sterker is dan de pijnprikkel en bovendien ook nog van aangename aard is, dan wordt de pijnprikkel weggedrukt en voel je alleen nog de aangename prikkel.

Dus riep ik onmiddellijk mijn vrouw om een potje vloeibare honing en een lucifer. Eenmaal voorzien van dit paramedische instrumentarium drukte ik met de lucifer een druppel honing tegen de snuit van de hommel. Aanvankelijk werd deze achteruit geduwd door de lucifer, die voor hem wel een soort balk moest zijn, maar plots zag ik een soort tongetje uit zijn mond komen waarmee hij zijn snuit leek af te likken. Daardoor aangemoedigd duwde ik nog een druppel tegen zijn snuit en – geweldig – zag ik opeens een soort trompetje uit zijn mond komen waarmee hij de druppel opzoog. Na nog een druppel was zijn maag kennelijk vol en werd hij rustig. De theorie klopte dus ook voor insecten, constateerde ik. De pijn verdween.

Na een minuut of tien klom de hommel naar de punt van mijn vinger en vloog hij, gekalmeerd, weg in de richting van de zon. Maar na ongeveer 50 meter draaide hij plotseling om en kwam hij  met  grote snelheid recht op mij af vliegen. Ik schrok, maar voor ik nog iets kon doen, maakt hij   tot driemaal toe een draai rond mijn hoofd en vloog weer weg. Trots dat hij mij zijn dankbaarheid toonde, mailde ik  dit verhaal aan de afdeling entomologie (insectenkunde) van Wageningen Universiteit. De volgende dag kreeg ik antwoord van een insectenkundige. Hij vond mijn verhaal erg leuk, maar de hommel toonde volgens hem niet zijn dankbaarheid, zoals ik had gedacht, maar hij lokaliseerde slechts op die manier de plaats van de voedselbron om die een volgende keer weer terug te kunnen vinden.

 

Niks dankbaarheid dus. Ook in dieren kun je je vergissen.smilye

Hans Pijnaker

Terug naar boven.

logo60er“Verstuurd vanaf mijn iPad” stond er onder het mailtje dat onze afspraak bevestigde. Dat vond ik opmerkelijk, aangezien ik een afspraak had met een ruim 90-jarige man. Een man die rechtop loopt (soms met enige hulp van de rollator) en zeer helder denkt.

Deze man is geboren in Slochteren, Groningen. Daar volgde hij de lagere school en de middelbare tuinbouwschool. Zijn grote wens was om na de middelbare school naar zijn oom in Indonesië te vertrekken. In ieder geval weg uit Slochteren. Helaas, dat was in 1940. Het rampjaar waarin de oorlog uitbrak.

Er moest iets anders gevonden worden. Gelukkig had hij een oom, die een tuinderij had. Daar kon hij aan de slag.

Alle jonge mannen werden opgeroepen om in Duitsland te werken. De mensen die werkten in de voedselvoorziening waren hiervan uitgezonderd. Toch kwam ook daaraan een einde ruim twee jaren later. Toen waren er nog meer mannen nodig in Duitsland. Dus moesten alle mannen daar gaan werken in de Arbeitseinsatz. Hij ging weliswaar in Duitsland werken, maar werd grensganger. Dat wil zeggen dat hij iedere avond gewoon naar huis kon met de trein. Hij werkte in Duitsland in een boomkwekerij.

De rust keerde terug in Nederland. De wens om Slochteren te verlaten had hij nog steeds. Dus verhuisde hij naar Zeeland, waar hij werk vond in een boomkwekerij. In 1948 ging zijn zoektocht verder en verhuisde hij naar Brabant. In deze provincie verloor hij zijn hart op meerdere manieren. Hij is er nooit meer vertrokken.

Ook in Brabant vond hij werk in boomkwekerijen. Om zich hierin verder te specialiseren volgde hij opleidingen op dit vlak. En specialist werd hij! Hij kon in dit vak gaan lesgeven. Later werd hij zelfs adviseur bij het ministerie van Land- en Tuinbouw. Vanuit die functie kreeg hij het toezicht op alle boomkwekerijen in Brabant. Met een wat ondeugende lach zegt hij: “Het is mijn schuld dat er in Brabant zoveel boomkwekerijen zijn”. Hij kende de grondsoorten en de meest geschikte locaties daarvoor.

In 1954 trouwde hij in Breda, in de grote kerk op de Markt. Samen kregen zij vijf kinderen. Twee van hen wonen nu nog in de buurt. Zij komen nog regelmatig op bezoek.

mariaNa het overlijden van zijn eerste vrouw kwam hij in het verzorgingshuis. Daar leerde hij zijn nieuwe liefde kennen. De vonk sloeg over toen hij haar een potje honing bracht. “De honing heeft ons aan elkaar gelijmd”, grapt hij. Beiden leken voor elkaar geschapen. Daarom trouwden ze met elkaar op hoge leeftijd. Er was veel wederzijds respect en belangstelling. Trots laat hij het vele handwerk zien dat zij kon maken. Een foto van het borduurwerk (!!) ziet u hierbij.

Het lot sloeg toe: in december 2013 kreeg zijn vrouw een hersenbloeding. Ze bleef hierna bedlegerig. Hij heeft haar altijd mee verzorgd. In mei 2014 overleed zij.

Het was een rampjaar. Alsof het nog niet genoeg was, werd hij verwezen naar de KNO-arts omdat hij veelvuldig hoestte. Bij de kijkoperatie bleek dat hij geopereerd moest worden in de Daniël den Hoed-kliniek in Rotterdam. Hij bleek kanker te hebben op zijn slokdarm en stembanden. De kanker is verwijderd, inclusief zijn stembanden. Daarna volgden bestralingen en chemokuur. Bij een operatie in november 2014 is een stemknop aangebracht. Hiermee kan hij gelukkig nog praten.

Hij is iemand die nadenkt en reflecteert over leven en geloof. Het is fijn als hij dit ook kan delen met anderen.

Zijn levensmotto was en is: Houd van de natuur.

Tot slot een tip voor ons allen: als je oud wilt worden, eet dan iedere dag groenten!

Ankie Wessels Beljaars

Wilt u ook geïnterviewd worden over uw leven vroeger en nu? Laat dit dan weten aan de redactie. Adres en telefoonnummer vindt u op deze pagina.

Terug naar boven.

OPROEP

Het Dagelijks Bestuur van het Senioren Platform zoekt een nieuwe penningmeester

We zoeken iemand die in ons bestuur een bijdrage wil leveren aan het seniorenwelzijn binnen de gemeente Oisterwijk.

De redactie zoekt enkele enthousiaste mensen die hun steentje willen bijdragen aan

  • deze pagina in De Nieuwsklok en
  • de nieuwsvoorziening via de website van het Senioren Platform.

We zien uw reactie graag tegemoet op ons e-mailadres (zie colofon onderaan de pagina)

Terug naar boven.