·        Een 60+er vertelt

·        Levenskunst voor wie goed oud wil worden

·        Overpeinzing

 

logo60erDeze keer is er geen interview geweest. De betreffende 60+er was bereid zelf haar verhaal op papier te zetten. Zij vertelt:

“Ik ben 78 jaar en het grootste deel van mijn leven is voorbij, of beter gezegd ik ben begonnen aan het laatste deel en dat is niet het gemakkelijkste deel.

Mijn jeugd was heel fijn. Opgroeien in een groot gezin is heerlijk. Wel was er grote armoede want mijn vader was boomkweker met handel op Duitsland. Dit betekende al geen handel meer in 1935 en na 1950 was het pas weer toegestaan om handel te gaan drijven. Alle waardering voor mijn ouders die een gezin met 11 kinderen goed door deze tijd hebben weten te loodsen. We woonden tussen Den Haag en Rotterdam dus ik weet ook heel goed wat honger is.

Als negende in dit gezin was ik de eerste die niet gelijk op 13-jarige leeftijd moest gaan werken, maar ik mocht doorleren. Eerst de Mulo, daarna HBS-B en dan naar de Koninklijke Huishoud- en Industrieschool voor meisjes om lerares te worden in de kunstnaaldvakken.
Ik heb 43 jaar met plezier gewerkt in allerlei vormen van onderwijs. LBO, MBO,HBO, inspectrice voor de na- en bijscholingen van docenten, enz. Met 66 jaar ben ik met pensioen gegaan.


Nu ik 78 ben probeer ik nog volop verder te leven. ’s Morgens ben ik zo stijf als een plank maar na verloop van een uur trek ik mijn jas aan en ga ik een uur lopen. De terugweg naar huis gaat altijd sneller want dan ben ik echt aan koffie toe. Mijn tuin word steeds groter, zo lijkt het althans maar ik doe alles nog zelf. Ik weiger te stoppen, ik weiger te zeuren. Een mens kan heel veel wanneer hij/zij wil. Het voorbeeld is mijn zus van 90 jaar die nog zelfstandig woont, de helft van de week nog zelf kookt en drie dagen per week een maaltijd gaat gebruiken in het verzorgingscentrum.

Ons gezin van 11 kinderen woont nog allemaal zelfstandig. We hebben nu een gemiddelde leeftijd van 84 jaar bereikt en we peppen elkaar altijd weer op wanneer het bij de een of ander slechter gaat. Eenmaal per jaar komen we nog bij elkaar en dan kletsen we bij voor het hele jaar. De jongere generatie zorgt dan voor de koffie, broodjes enz. Dus wij kunnen heerlijk zitten en praten.

Mijn huis heb ik in de loop der tijd zo ingericht dat ik boven al geen drempels meer heb, een inloopdouche zodat ik geen bak in hoef te stappen en mijn boodschappen doe ik met een karretje achter me aan en dan zeg ik steeds tegen mezelf: “niet zeuren, doorgaan” Wanneer ik het dorp niet meer kan bereiken ga ik of verhuizen of ik laat de boodschappen thuis bezorgen.

Het leven is goed, het leven is nog heerlijk. Ik hoop nog een paar jaar zo door te gaan.”

Tot zover deze krasse knar. Geloof me, als je haar ziet lopen is de leeftijd haar niet aan te zien. Zoveel kracht gun je toch iedereen.

Ankie Wessels Beljaars

Wilt u ook geïnterviewd worden over uw leven vroeger en nu? Laat dit dan weten aan de redactie van deze pagina.

Terug naar boven.

Levenskunst voor wie goed oud wil worden.

2de Filmvoorstelling:  Spring, Summer, Fall, Winter

donderdag 21 mei (middag & avond) in De Voorhof

Waarom deze filmvoorstellingen?

“Oud worden is de enige manier om lang te leven” zegt de volkswijsheid. Maar daarmee is de kous niet af. Ouder worden betekent niet gewoon verder gaan met leven, maar ook geleidelijk anders omgaan met het leven. Ouder worden en oud zijn is vandaag een belangrijk thema, niet alleen in het leven van de individuele ouderen maar ook in de soms complexe samenleving. Steeds meer mensen leven langer en willen bewust omgaan met de kwaliteit van leven. Wie positief denkt over ouder worden, leeft gemiddeld 7,5 jaar langer dan doemdenkers. Die boude uitspraak doet André Aleman, hoogleraar neuropsychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen en auteur van het boek Het seniorenbrein.

Wanneer is men oud…? Ongetwijfeld is oud worden altijd een opgave geweest voor mensen, maar vandaag lijkt het tegenover “vroeger” anders. Is dat omdat ‘oud’ zijn in onze samenleving ook vaak ‘out’ betekent? Waar de oudere mens vroeger respect en aanzien genoot, verdwijnt hij nu helemaal uit beeld zodra hij niet meer aan het succesplaatje beantwoordt. De levenswijze en het ‘levensaanvoelen’ van de ouder wordende mens staan haaks op wat maatschappelijk sterk gewaardeerd wordt. Vandaag tellen kracht, assertiviteit, veel relaties hebben, veel prestaties, ver op reis gaan en dergelijke, veel meer dan de dagelijkse wijsheid, rust, relativeringsvermogen, hechte vriendschap, mildheid en stille zorg.

Volwassenen in de derde leeftijd (vanaf 55 jr. tot ongeveer 75 jr.) noemen zich doorgaans niet oud. Ze voelen zich immers niet oud. Het gebeurt natuurlijk wel dat anderen - ‘de dynamische actieve samenleving’-  hen oud noemen, of vinden dat ze oud worden. Waar verschillende generaties samenleven of elkaar ontmoeten is dat onvermijdelijk.  Afhankelijk van de inhoud die de samenleving aan het begrip oud geeft is dat voor de ouderen zelf leuk of minder leuk. Vandaag overheerst in het begrip ‘oud’ nog steeds een negatieve beeldvorming. Bijgevolg blijven veel senioren vanaf 60 jaar en meer (door de vaak vervroegde pensionering) zichzelf zo lang mogelijk als behorend tot de middelbare leeftijd beschouwen. Ze worden dan misschien wel al ouder, zo redeneren zij, maar echt oud zijn ze toch (nog) niet. Als ze niet meer uit de voeten kunnen en moeten geholpen worden, dan zijn ze oud. Ouder worden doen we wel een leven lang, maar  ‘echt oud worden’ in de gebruikelijke zin van het woord is toch iets meer voor de leeftijd vanaf 75 of 80 jaar.

Om deze bovenstaande visie waar te maken organiseert De Metgezel in Zingeving uit Moergestel in samenwerking met vijf verenigingen deze filmvoorstelling in een serie van drie. Samen richten zij zich naar de leeftijd vanaf 55 jaar en meer. Door het aanbieden van deze filmvoorstellingen en na de film in dialoog te gaan onder de deelnemers geloven zij in de dynamiek en persoonlijke groei van elke mens. De jaren zijn er en staan voor de deur voor iedereen en daar is niets tegen te beginnen.

Dit initiatief krijgt de medewerking van


Gemeente Oisterwijk /Indigo – Brabant (voorheen GGz-Breburg)/ KBO-Oisterwijk/ Seniorenbeweging Moergestel 50 + en Huis voor Zingeving.

foto 1  foto 2

Spring, Summer, Fall, Winter

De film heeft, zoals de titel al doet vermoeden, een cyclisch verloop. In elk jaargetijde breekt een stadium in het leven van een jongen aan. Een constant leerproces dat begint in de veilige handen van de meester, die woont in een drijvend huis midden in een onwerkelijk mooie vallei, afgesloten door symbolische deuren. Ook wanneer de jongen zijn hart volgt en de relatieve verschrikkingen van de buitenwereld ervaart, komt hij op den duur toch weer bij zijn meester terecht, waar hij boete doet voor zijn vergissingen,net als toen hij klein was. De film zit vol met symboliek. Het is een prachtige, serene film die voor iedereen wel enig houvast zal bieden ongeacht zijn/haar leeftijd.

Praktische informatie.

Donderdag 21 Mei 2015 om 14:00 uur middagvertoning; om 19.30 uur avondvertoning.  

Voor elke voorstelling zaal open 30 minuten vooraf. Reserveren niet nodig. WELKOM!

Waar: De Voorhof / Kerkstraat 64/ 5061 EK Oisterwijk

Toegang: 4 Euro - 1x koffie/thee inbegrepen

Meer info:  Mevr. Wil van Egmond  Tel: 013/ 211 05 ofl: www.metgezelinzingeving.com

(3de filmvoorsteling om nu reeds te noteren  in de agenda:
Maandag 8 juni
 'Departures'.)

Terug naar boven.

overpeinzingOVERPEINZING

Leegte

Uit allerlei cultuursociologisch onderzoek blijkt dat de kerken in Nederland steeds verder leeglopen. Oriëntatie op blijvende geestelijke waarden en garantie voor een zekere geborgenheid na dit leven verdwijnen steeds meer in de mist, omdat we niet meer kunnen geloven in de veronderstelde  twee werelden, eentje hier op deze aardbol en eentje daar in een hiernamaals, wat dat dan ook moge zijn. We voelen ons hierin niet meer aangesproken door de kerken.

Hoe komt dat? Waarom  werkt het zo vertrouwde geloof op een gegeven moment niet meer? De protestantse emeritus hoogleraar theologie  Harry Kuitert  zoekt daar in zijn boek met de titel Kerk als constructiefout; de overlevering overleeft het wel ( Ten Have 2015) een antwoord op. Hij stelt dat de kerk haar leden onvoldoende redenen geeft om te blijven. Voor de kerk ligt de reden voor haar bestaan in het geloof, het christelijk geloof. Maar dat spreekt niet meer aan zoals voorheen. “We weten het zo zoetjes aan wel”, citeert hij de kerkgangers. M.a.w. de christelijke verkondiging is langzaam maar zeker retorisch geworden, rituele taal. Wat je  vaak te horen krijgt, dringt niet meer tot je door. De boodschap krijgt geen weerklank en daardoor wordt het verhaal retoriek: het landt niet meer in de levens van de gelovigen.

Dat komt, zegt hij, doordat het dagelijks leven van de gelovigen er niet alleen anders uitziet, maar óók anders wordt beleefd dan de christelijke leer in haar traditionele vorm veronderstelt. De mensen komen zichzelf niet meer tegen in die oude voorstellingswereld. Ze beleven de wereld en dus zichzelf anders dan de leer denkt. Ze voelen zich niet of onvoldoende aangesproken.

En hoe komt dat dan weer?

De wereld draait door en al draaiende verandert hij, legt Kuitert uit. De infrastructuur van het bestaan: de kennis en kunde voorop, hebben haar zo anders gemaakt dat mensen zichzelf onmogelijk nog kunnen beleven zoals honderd jaar geleden. De feitelijke verandering van de wereld gaat voorop en daarna verandert onze zelfbeleving. De wereld van onze grootouders bestaat niet meer – denk aan de huidige electronica en de digitale snelweg -  en daarom zien de kleinkinderen zichzelf niet meer zoals onze grootouders zichzelf zagen. Een andere wereld levert ne eenmaal een andere zelfinterpretatie op. Geen kerk houdt dat tegen. En daar zou je op moeten aansluiten met je boodschap.

Voorbeelden.

Met God als Schepper van hemel en aarde correspondeert een kijk op de mens, de mens zoals hij zichzelf ziet. Maar die Schepper en Onderhouder ‘die alle ding regeert’ is er niet, constateert Kuitert. En de zondeval dus ook niet. En die wonderbare ruil, Jezus die  mijn plaats als zondaar inneemt en Gods toorn voor mij draagt, die ooit de gelovigen ontroerde, is dus ook geen waargebeurde geschiedenis, maar een uitleg van ons bestaan, afkomstig van vorige generaties.

Vandaag hoor je de gelovigen er niet meer over, de bijpassende emoties zijn weg. En dat alles gebeurt niet uit kwaadwilligheid, legt deze theoloog uit, maar omdat de mensen zichzelf en hun wereld er niet meer in terugvinden. Daarom slaat de klassieke kerkelijke boodschap die juist wél draait om zonde en genade, de plank mis. De kerkelijke riten – eucharistie, het avondmaal, de doop – hebben stuk voor stuk een mens voor ogen die gebukt gaat onder zijn schuld voor God. Maar de huidige mens ervaart dat niet meer zo. Hij heeft een ander zelfbeeld. De preek heeft daarom geen plek meer waar ze kan landen. De gelovige verstaat de oude leer niet meer en gaat zijn religieuze heil elders zoeken. En zo worden de kerken steeds leger.

En daarom organiseerde KBO Brabant op 12 maart jongstleden een studiedag over een modernere manier van geloven en van interpreteren van ons bestaan.

Twee moderne wetenschappers van katholieke huize lieten hun gedachten  gaan over bovenstaande en boden een modernere uitleg van die katholieke leer, meer gebaseerd op moderne filosofische denkstromingen die ons beter aanspreken, waarin we onszelf beter kunnen herkennen. Geen middeleeuws taalgebruik en een daarmee samengaande verouderde voorstellingswereld die botsen met ons zelfbeeld en zelfbeleving, met hoe wij onszelf zien in deze moderne tijd, maar moderne taal en een moderne interpretatie van de boodschap, waardoor hun verhaal kon landen in ons huidige denken.

Het gaat uiteindelijk niet om de verpakking van de boodschap, maar om de inhoud.

En die moeten we met ons huidige denken kunnen begrijpen. Anders raken mensen gedesoriënteerd.

Hans Pijnaker

Terug naar boven.