·        Diagnose dementie  is gesteld...

·       Een 60+er vertelt

·       Elisa’s Belevenissen

Als bij uw partner of familielid  de  diagnose dementie  is gesteld...

rode wijn en AlzheimerAls u van de eerste schrik na de diagnose bekomen bent, bent u misschien ook wel wat opgelucht.

U kunt nu een naam geven aan alle vreemde verschijnselen die zich de afgelopen tijd bij uw partner of familielid hebben voorgedaan. Er is een einde gekomen aan die onzekerheid.

En vrij snel daarna dringt een andere werkelijkheid tot u door: het zal nooit meer worden zoals het was.  De ziekte is onomkeerbaar en verergert. U weet: het gaat moeilijker worden.

Een punt van herkenning?

       U heeft het gevoel altijd rekening te moeten houden met  degene voor wie u zorgt

       U ervaart dat u er alleen voor staat

       U weet niet waar u terecht kunt met uw verhaal

U hebt te kampen met vragen als: wie begrijpt wat ik meemaak, kan ik mijn zorgen bespreekbaar maken met mijn omgeving, zodat er begrip komt.   Hoe ga ik met de reacties uit mijn omgeving om?

Hoe moet het nu verder? 

Hoe verloopt het ziekteproces?

Waar kan ik nog iets positiefs uit halen? 

Boom

De inloop voor mantelzorgers biedt u informatie en contact

Tijdens de  bijeenkomsten komen  al deze aspecten aanbod.  Door met gelijkgezinden te praten zult u merken dat u elkaar wèl begrijpt. Er is ruimte voor uw verhaal. Door dit samen te delen, krijgt u betere grip op uw situatie.   U krijgt handvatten aangereikt om overbelasting te voorkomen.  Tijdens de bijeenkomsten wordt uiteraard ook ruim aandacht besteed aan het ziektebeeld zelf.


Op 4 maandagmiddagen van 13.30 tot 15.00 uur, kunt u zonder opgave, aanschuiven voor gesprek en informatie. Voor de koffie/thee rekenen we € 2,-.

 Locatie: Stichting Inloop, Kerkstraat 48, 5061 EJ Oisterwijk. 

 Data van de bijeenkomsten 2015:  28 september; 26 oktober, 23 november, 1 december.

Gespreksleidster op deze middagen is Wilma Raaphorst, dementie-consulent bij Thebe.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met  Liesbeth Lautenschutz 013-5284080 of mail:  Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Terug naar boven.

logo60er

Zoals altijd bel ik aan bij de voordeur. Wanneer ze opendoet merkt ze meteen op: “Als er aan de voordeur wordt gebeld, kost me dat meestal geld … Maar kom binnen.” Ze had verwacht dat ook ik achterom zou komen, zoals in Moergestel de gewoonte is.

Joo is geboren in 1932 als oudste kind in een boerengezin. “Ik ben een crisiskind … de crisis van toen was eigenlijk veel erger dan die van nu”. De verhalen over die periode zijn bij velen bekend. Het was een tijd van hard werken en weinig of geen luxe. Daarop volgde de zware tijd van de oorlog.

Een groot deel van haar lagere-schooltijd lag in de oorlog. De school verhuisde steeds naar andere plaatsen. Ze verbleven zelfs een periode in de boerderij van het klooster aan de Kloosterdreef. In 1944 viel er een bom op de school; de ravage kan ze zich nog goed herinneren.

Vader en moeder werkten hard op de boerderij. Daarnaast was vader ook heel sociaal bewogen. Zorgen van gezinnen uit Moergestel trok hij zich aan. Dat leidde ertoe dat Joo na haar lagere school een periode thuis moest blijven. Ze werd dan als hulp ingezet bij gezinnen die hulp nodig hadden. Als er ergens een kindje was geboren, ging zij daar helpen. Of als de moeder van een gezin ziek was, werd haar hulp ingeroepen.

Dit ging zo door tot haar 17e jaar. Toen ging ze naar Bouvigne in Breda voor de opleiding gezinsverzorging. Een opleiding die helemaal aansloot bij haar ervaringen tot dan toe.

Op haar 18e jaar kon ze gaan werken in Oosterhout bij de gezinszorg. Dit heeft ze enkele jaren gedaan. Ondertussen volgde ze ook meerdere cursussen.

In 1957 trouwde ze met een boer met een gemengd bedrijf. Ze vestigden zich op De Opslag in  Moergestel. Samen kregen ze vier kinderen, één meisje en drie jongens. Na 21 jaren huwelijk overleed haar man in 1979. Hij had een open-hartoperatie gehad in Londen. Dat was goed verlopen. Later kreeg hij longkanker, waarna hij overleed.

De moeilijke periode die volgde, heeft ze goed doorstaan.

Na het overlijden van haar man heeft ze de boerderij voortgezet tot haar zoon (bij het overlijden van haar man pas 16) oud genoeg was om het alleen over te nemen.

Nadat Den Opslag werd aangewezen als beschermd natuurgebied heeft haar zoon uiteindelijk zijn bedrijf verplaatst naar Hulst in Zeeuws-Vlaanderen.

Uiteindelijk kreeg ze een nieuwe relatie met een weduwnaar. Omdat ook deze man kinderen en kleinkinderen had, is Joo nu de trotse oma van 37 kleinkinderen en 4 achterkleinkinderen. “Als ik voor mijn verjaardag iedereen zou uitnodigen, zou ik een café nodig hebben.” Dus daar heeft ze andere oplossingen voor.

In 2008 overleed ook haar tweede partner.

In 2000 is ze gaan werken als mentor bij een curator/bewindvoerder. Ze hielp daar maximaal 10 personen tegelijk.  Ook zat ze in de emancipatieraad van de gemeente. Ze had het er druk mee. Ook nu nog weten mensen haar te vinden als ze problemen hebben. Gezien haar leeftijd probeert ze haar werk nu langzaam af te bouwen. Na 15 jaren kost haar dat moeite.

Tot haar verbazing kreeg ze op zeker moment een lintje en werd benoemd tot Lid van de Orde van Oranje Nassau. “Och, ik vond het wel aardig, maar waar was dat nou voor nodig”, is haar bescheiden commentaar. Ze hadden haar die dag “naar de Tiliander gelokt”.

Tot nu toe werkt ze nog steeds zelf in haar huis en haar prachtige bloementuin.

Kortom: een krachtige vrouw met een sociaal hart.

Ankie Wessels Beljaars

Wilt u ook geïnterviewd worden over uw leven vroeger en nu? Laat dit dan weten aan de redactie van deze pagina.

Terug naar boven.

logoElisasBelevenissenSlogan

Heeft u dat nu ook? Een opkomende ergernis als er weer eens wordt geroepen, dat we  op onze woonplaats moeten stemmen als de mooiste, de groenste of de meest gastvrije stad van Nederland?

 

Wie heeft belang bij dit soort slogans?  Die ook zo weer ingeruild worden trouwens. Soms zit er de gemeente achter, soms de provincie, vaak een of ander bureau.  Ik zie steevast bij zo’n oproep een aantal gelikte dertigers achter hun bureau zo’n slogan bedenken, op sociale media plaatsen, om vervolgens na zo’n lancering hun succes tevreden te vieren in het stamcafé. Geweldige prestatie die we nu weer geleverd hebben, dat gaat zeker succesvol worden en brengt wel wat binnen.

Het gekke is dat ik als vrij nuchtere zestiger steeds denk dat het woordje ‘ste’ niet klopt. Net zoiets als wat mij vroeger werd gezegd over het woordje ‘te’.

Vorige week attendeerde mij iemand op de sticker bij de ingangsdeur van de Tiliander. ‘Oisterwijk dementievriendelijke gemeente’. Gelukkig deze keer geen ‘ste’ ...!

Het blijkt een initiatief te zijn van Alzheimer Nederland. Inmiddels heeft deze organisatie al diverse Nederlandse gemeentes het predikaat dementievriendelijk kunnen geven. Natuurlijk moet zo’n gemeente voldoen aan allerlei voorwaarden. Zoals voorzien in praktische ondersteuning, buurtgerichte oplossingen, voldoende en betrouwbare transportmogelijkheden, goed begaanbare trottoirs en fietspaden. Kortom: mogelijkheden scheppen om mensen met dementie zo lang mogelijk mee te kunnen laten doen aan de samenleving. Belangrijk is natuurlijk dat de omgeving mensen met dementie met respect bejegent.

Ik las ergens dat in België de volgende slogan is bedacht ‘Vergeet dementie. Onthou de mens ‘ Daar kan ik me helemaal bij aansluiten.

Er komt een hinderlijke gedachte bij me op: zouden Belgen dan misschien de ‘beste’ sloganbedenkers zijn?

Else van Helmond

Terug naar boven.

·        Diagnose dementie  is gesteld...

·        Een 60+er vertelt

·        Elisa’s Belevenissen

Als bij uw partner of familielid  de  diagnose dementie  is gesteld...

Als u van de eerste schrik na de diagnose bekomen bent, bent u misschien ook wel wat opgelucht.

U kunt nu een naam geven aan alle vreemde verschijnselen die zich de afgelopen tijd bij uw partner of familielid hebben voorgedaan. Er is een einde gekomen aan die onzekerheid.

En vrij snel daarna dringt een andere werkelijkheid tot u door: het zal nooit meer worden zoals het was.  De ziekte is onomkeerbaar en verergert. U weet: het gaat moeilijker worden.

Een punt van herkenning?

       U heeft het gevoel altijd rekening te moeten houden met  degene voor wie u zorgt

       U ervaart dat u er alleen voor staat

       U weet niet waar u terecht kunt met uw verhaal

U hebt te kampen met vragen als: wie begrijpt wat ik meemaak, kan ik mijn zorgen bespreekbaar maken met mijn omgeving, zodat er begrip komt.   Hoe ga ik met de reacties uit mijn omgeving om?

Hoe moet het nu verder? 

Hoe verloopt het ziekteproces?

Waar kan ik nog iets positiefs uit halen? 

De inloop voor mantelzorgers biedt u informatie en contact

Tijdens de  bijeenkomsten komen  al deze aspecten aanbod.  Door met gelijkgezinden te praten zult u merken dat u elkaar wèl begrijpt. Er is ruimte voor uw verhaal. Door dit samen te delen, krijgt u betere grip op uw situatie.   U krijgt handvatten aangereikt om overbelasting te voorkomen.  Tijdens de bijeenkomsten wordt uiteraard ook ruim aandacht besteed aan het ziektebeeld zelf.

 
 


Op 4 maandagmiddagen van 13.30 tot 15.00 uur, kunt u zonder opgave, aanschuiven voor gesprek en informatie. Voor de koffie/thee rekenen we € 2,-.

 Locatie: Stichting Inloop, Kerkstraat 48, 5061 EJ Oisterwijk. 

 Data van de bijeenkomsten 2015:  28 september; 26 oktober, 23 november, 1 december.

Gespreksleidster op deze middagen is Wilma Raaphorst, dementie-consulent bij Thebe.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met  Liesbeth Lautenschutz 013-5284080 of mail:  Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Terug naar boven.

logo 60-plusser.jpg

Zoals altijd bel ik aan bij de voordeur. Wanneer ze opendoet merkt ze meteen op: “Als er aan de voordeur wordt gebeld, kost me dat meestal geld … Maar kom binnen.” Ze had verwacht dat ook ik achterom zou komen, zoals in Moergestel de gewoonte is.

Joo is geboren in 1932 als oudste kind in een boerengezin. “Ik ben een crisiskind … de crisis van toen was eigenlijk veel erger dan die van nu”. De verhalen over die periode zijn bij velen bekend. Het was een tijd van hard werken en weinig of geen luxe. Daarop volgde de zware tijd van de oorlog.

Een groot deel van haar lagere-schooltijd lag in de oorlog. De school verhuisde steeds naar andere plaatsen. Ze verbleven zelfs een periode in de boerderij van het klooster aan de Kloosterdreef. In 1944 viel er een bom op de school; de ravage kan ze zich nog goed herinneren.

Vader en moeder werkten hard op de boerderij. Daarnaast was vader ook heel sociaal bewogen. Zorgen van gezinnen uit Moergestel trok hij zich aan. Dat leidde ertoe dat Joo na haar lagere school een periode thuis moest blijven. Ze werd dan als hulp ingezet bij gezinnen die hulp nodig hadden. Als er ergens een kindje was geboren, ging zij daar helpen. Of als de moeder van een gezin ziek was, werd haar hulp ingeroepen.

Dit ging zo door tot haar 17e jaar. Toen ging ze naar Bouvigne in Breda voor de opleiding gezinsverzorging. Een opleiding die helemaal aansloot bij haar ervaringen tot dan toe.

Op haar 18e jaar kon ze gaan werken in Oosterhout bij de gezinszorg. Dit heeft ze enkele jaren gedaan. Ondertussen volgde ze ook meerdere cursussen.

In 1957 trouwde ze met een boer met een gemengd bedrijf. Ze vestigden zich op De Opslag in  Moergestel. Samen kregen ze vier kinderen, één meisje en drie jongens. Na 21 jaren huwelijk overleed haar man in 1979. Hij had een open-hartoperatie gehad in Londen. Dat was goed verlopen. Later kreeg hij longkanker, waarna hij overleed.

De moeilijke periode die volgde, heeft ze goed doorstaan.

Na het overlijden van haar man heeft ze de boerderij voortgezet tot haar zoon (bij het overlijden van haar man pas 16) oud genoeg was om het alleen over te nemen.

Nadat Den Opslag werd aangewezen als beschermd natuurgebied heeft haar zoon uiteindelijk zijn bedrijf verplaatst naar Hulst in Zeeuws-Vlaanderen.

Uiteindelijk kreeg ze een nieuwe relatie met een weduwnaar. Omdat ook deze man kinderen en kleinkinderen had, is Joo nu de trotse oma van 37 kleinkinderen en 4 achterkleinkinderen. “Als ik voor mijn verjaardag iedereen zou uitnodigen, zou ik een café nodig hebben.” Dus daar heeft ze andere oplossingen voor.

In 2008 overleed ook haar tweede partner.

In 2000 is ze gaan werken als mentor bij een curator/bewindvoerder. Ze hielp daar maximaal 10 personen tegelijk.  Ook zat ze in de emancipatieraad van de gemeente. Ze had het er druk mee. Ook nu nog weten mensen haar te vinden als ze problemen hebben. Gezien haar leeftijd probeert ze haar werk nu langzaam af te bouwen. Na 15 jaren kost haar dat moeite.

Tot haar verbazing kreeg ze op zeker moment een lintje en werd benoemd tot Lid van de Orde van Oranje Nassau. “Och, ik vond het wel aardig, maar waar was dat nou voor nodig”, is haar bescheiden commentaar. Ze hadden haar die dag “naar de Tiliander gelokt”.

Tot nu toe werkt ze nog steeds zelf in haar huis en haar prachtige bloementuin.

Kortom: een krachtige vrouw met een sociaal hart.

Ankie Wessels Beljaars

Wilt u ook geïnterviewd worden over uw leven vroeger en nu? Laat dit dan weten aan de redactie van deze pagina.

Terug naar boven.

logo Elisa's belevenissenSlogan

Heeft u dat nu ook? Een opkomende ergernis als er weer eens wordt geroepen, dat we  op onze woonplaats moeten stemmen als de mooiste, de groenste of de meest gastvrije stad van Nederland?

 

Wie heeft belang bij dit soort slogans?  Die ook zo weer ingeruild worden trouwens. Soms zit er de gemeente achter, soms de provincie, vaak een of ander bureau.  Ik zie steevast bij zo’n oproep een aantal gelikte dertigers achter hun bureau zo’n slogan bedenken, op sociale media plaatsen, om vervolgens na zo’n lancering hun succes tevreden te vieren in het stamcafé. Geweldige prestatie die we nu weer geleverd hebben, dat gaat zeker succesvol worden en brengt wel wat binnen.

Het gekke is dat ik als vrij nuchtere zestiger steeds denk dat het woordje ‘ste’ niet klopt. Net zoiets als wat mij vroeger werd gezegd over het woordje ‘te’.

Vorige week attendeerde mij iemand op de sticker bij de ingangsdeur van de Tiliander. ‘Oisterwijk dementievriendelijke gemeente’. Gelukkig deze keer geen ‘ste’ ...!

Het blijkt een initiatief te zijn van Alzheimer Nederland. Inmiddels heeft deze organisatie al diverse Nederlandse gemeentes het predikaat dementievriendelijk kunnen geven. Natuurlijk moet zo’n gemeente voldoen aan allerlei voorwaarden. Zoals voorzien in praktische ondersteuning, buurtgerichte oplossingen, voldoende en betrouwbare transportmogelijkheden, goed begaanbare trottoirs en fietspaden. Kortom: mogelijkheden scheppen om mensen met dementie zo lang mogelijk mee te kunnen laten doen aan de samenleving. Belangrijk is natuurlijk dat de omgeving mensen met dementie met respect bejegent.

Ik las ergens dat in België de volgende slogan is bedacht ‘Vergeet dementie. Onthou de mens ‘ Daar kan ik me helemaal bij aansluiten.

Er komt een hinderlijke gedachte bij me op: zouden Belgen dan misschien de ‘beste’ sloganbedenkers zijn?

Else van Helmond

Terug naar boven.