Seniorenpagina Nieuwsklok week 48 26 november 2015 

  •         Een 60+  vertelt

  •         Weg blauwe envelop

  •         Overpeinzingen

  •         Zolang er leven is

       

    logo 60 plusserNa 64 jaren kwamen we elkaar weer tegen. Bij toeval, zoals dat gaat. Ik was er al, zij kwam binnen. En meteen herkenden we elkaar. Samen zaten we op de kleuterschool bij zuster Carla. Later gingen we naar de lagere school Onze Lieve Vrouw Ter Linden in de Schoolstraat in Oisterwijk.

    Dat was de tijd dat Josien nog Sieneke heette. Omdat de achtereenvolgende juffen het meer bij haar vonden passen, werd haar naam veranderd in Josien. Zij vond het best. want Josina was haar doopnaam. Ze was de jongste in het gezin, drie broers boven haar en geen zussen. Zij werd “dus” (??) uitgekozen om moeder te helpen in het huishouden. Dat deed ze veelvuldig. In haar vrije uurtjes was ze vaak bij de buren. Na de lagere school vond moeder dat ze meer contact moest hebben met leeftijdgenoten. Ze moest werk gaan zoeken waar meer meisjes van haar leeftijd waren. Dat werk vond ze in het confectieatelier in de steeg tussen Kerkstraat en Hoogstraat in Oisterwijk. Ze heeft daar 4 jaren met plezier doorgebracht. Het was wel hard werken. Ze werkten volgens een bandsysteem. Dat wil zeggen dat ieder haar eigen taak had. De een zette de hele dag alleen ritsen in de rok, de ander maakte de zomen. De laatste in de rij streek de rokken. Op deze manier werden er vaak 250 rokken per week gemaakt. De onderlinge sfeer was goed. De werkgever had ook een manier bedacht om de meisjes aan het werk te houden, namelijk door hen te beloven dat ze naar huis mochten als het aantal rokken voor die dag was gehaald. Zo lukte het om hun vrije middagen te verdienen. Dan konden ze samen eropuit. Na die 4 jaren ging Josien weer thuis voor het huishouden zorgen, omdat moeder meer invalide werd. In het weekend nam vader haar taak over, zodat ze vrij was en op stap kon. Toen ze 24 jaar was, werd haar zoon geboren. Dat vond ze haar grote geluk. Ze heeft altijd genoten van hem, ook al was de opvoeding in haar eentje soms wel moeilijk. Ze bleef met haar zoon in het ouderlijk huis wonen, ook na het overlijden van haar beide ouders. Haar zoon ging zelfstandig wonen en volgde de opleiding tot timmerman. Trots vertelt ze hoe handig hij de meubels in zijn eigen huis heeft gemaakt. Met hem en zijn hele gezin heeft ze nog veelvuldig contact. Ze geniet ervan als haar drie kleinkinderen bij haar zijn. Na ongeveer 67 jaren in hetzelfde huis gewoond te hebben, verhuisde ze vorig jaar naar een mooi appartement. Daar heeft ze het zeer naar haar zin. Ze heeft enkele vrienden waar ze van op aan kan. Eenmaal per twee weken gaat ze lunchen in het Gerard Horvers huis. Ook bezoekt ze twee keren per week De Inloop. Op zondag is er eenmaal per maand een brunch in de Catharinenberg, waar ze wel eens heen gaat. Haar leven vat ze samen met de woorden: - Zorg hebben voor anderen - Lol maken. Haar doel in haar leven is: nog lang optrekken met haar zoon en zijn gezin.

    Dit was het laatste interview in de reeks “Een 60+er vertelt …”. Sinds november 2013 hebben ruim 20 mensen in alle openheid verteld over hun leven. Nogmaals dank ik hen allen voor deze openhartigheid.

    Ankie Wessels Beljaars 
    (naar boven)


logo Elisa's belevenissenWeg blauwe envelop?!ouderen aan de computer

“Mevrouw”, zegt de boze meneer aan de andere kant van de lijn tegen me,“ ik ben nu 89, nog goed bij mijn verstand en ik woon nog zelfstandig maar nu dwingt de overheid me om afhankelijk te worden”.

Aan één stuk door krijg ik boze mensen aan de servicetelefoon van de vakbond waarvoor ik vrijwilligerswerk doe. De boosheid wordt veroorzaakt door de onlangs genomen beslissing van de belastingdienst om de blauwe envelop af te schaffen waardoor aangifte of het aanvragen van toeslagen alleen nog digitaal mogelijk is. De papierloze overheid komt eraan. Makkelijk zegt deze zelfde overheid maar vooral kostenbesparend. En daar ligt de prioriteit. Van geldzaken tot reserveringen en parkeerkaartjes, aanvragen van paspoorten, mensen kunnen steeds vaker alleen nog terecht via een computer en een digicode. En juist bij ouderen, maar ook al bij een groot aantal mensen van boven de 40, neemt de snelheid van geest en het leerproces in deze tijd van snelle technologie juist af.

Wanneer mensen bellen met de belastingdienst en hun beklag doen krijgen ze botweg te horen dat ze dan maar hun kinderen of buren moeten inschakelen. Maar wat als er geen kinderen zijn,of in de buurt wonen of zelfs buiten beeld zijn, als deze mensen al moeite hebben om hun pincode te onthouden, wat moeten ze dan beginnen? Allereerst hoort er begrip te zijn, zeker van de overheid. Er moet een mogelijkheid open blijven om op papier aangifte te doen of zaken aan te vragen.

Natuurlijk zijn er ook wel ouderen online. Ze gebruiken de computer vooral om informatie te zoeken en in contact te blijven. En om spelletjes te  spelen. Ze zien de computer als een stuk gereedschap dat soms handig is. Maar ze willen zeker niet afhankelijk zijn. Ze hechten aan het met de hand schrijven, aan zaken als veiligheid, aan menselijk contact. Zien het als schrikbeeld om straks een computer  aan het bed te krijgen. Ze geven de voorkeur aan een simpel en eenvoudig leven en het internet compliceert dat bestaan. Voor deze ouderen is het afzien van internet een bewuste keuze. En deze keuze is een wezenlijk onderdeel van hun identiteit.

Zou er in onze maatschappij nog ruimte zijn voor het recht op oud worden zónder internet? Ik vraag het me af.

Else van Helmond

(naar boven)


Dialoogtafels


Thema...STERVENSKUNST als levenskunst.
Doodgewoon  
Het doet je goed eens aan de dood te denken je dagen worden er wat duidelijker van; je dient te weten dat geen mens voor je kan leven maar ook dat niemand anders voor je sterven kan.   Ik spreek er 's avonds wel eens over met de kind'ren of 'k maak 'n grapje met de dood, het kan geen kwaad als j' overpeinst waar je tenslotte komt te 'liggen' dan weet je af en toe wat beter waar je 'staat'.   Toon Hermans. Aansluitend op de lezing van maandag 23 november in Moergestel/Den Boogaard  met als thema: 'Wat te leren van stervenden" nodigen wij, Metgezel in Zingeving, belangstellenden uit voor een dialooggesprek in het Raadhuis van Oisterwijk Onder leiding van een deskundige gespreksleider wordt op : donderdag 3 december tussen 10.00 uur en 13.00 uur  en maandag 7 december tussen 14.00 uur en 17.00 uur dit thema besproken in een boeiende dialoogvorm voor maximaal 3 tafels met maximaal 7 personen per tafel. Deelname, koffie/thee en iets lekkers zijn gratis. Inschrijven is een voorwaarde om deel te nemen aan het dialooggesprek. Bij interesse verwachten wij de aanmelding met naam, adres en telefoonnummer via:  http://www.metgezelinzingeving.com/contact. Voor meer info en indien u geen email heeft kunt u bellen met Jan Daem 013/528 61 88

(naar boven)




logo SSPOGOED VOOR ELKAAR

Het beleidsplan ‘Goed voor elkaar in 2016’ van de Gemeente Oisterwijk draagt als ondertitel : een co-creatie met maatschappelijke partners. In de inleiding staat dan ook: “Bij de totstandkoming van dit beleidsplan zijn de 3 maatschappelijke organisaties die de gemeente gevraagd en ongevraagd adviseren: de Wmo-Raad, het Seniorenplatform SSPO en de Klankbordwerkgroep WWB, intensief betrokken. Zij leverden voorafgaand en gedurende het schrijfproces informatie en hebben het gezamenlijk gerealiseerde beleidsplan bewerkt tot een geïntegreerd advies. Mede met hun aanbevelingen is het beleidsplan 2016 een compact plan geworden dat inzicht biedt in de concrete opgave voor 2016.” Inderdaad is in dit beleidsplan veel terug te vinden van de ideeën en aandachtspunten die zijn ingebracht door het Senioren Platform .

Op 11 november  is dit beleidsplan aangeboden aan de leden van de gemeenteraad. De gemeente kiest in haar visie voor wat zij noemt een ‘verzilveringsstrategie’, het investeren in de sociale basisstructuur, zodat de mensen beter in staat zijn om zelf hun vragen om hulp op te pakken met ondersteuning door hun omgeving. (Er wordt bijvoorbeeld blijvend ingezet op het intensiveren van de ondersteuning aan mantelzorgers)

Eenzaamheid komt steeds vaker voor. De behoefte aan dagbesteding en aan activiteiten dicht bij huis neemt daarmee toe. In 2015 zijn gesprekken gestart met de wijkcentra om te onderzoeken welke mogelijkheden er zijn om activiteiten voor deze doelgroepen op te starten of uit te breiden. Hierbij is het Gerard Horvers Huis een succesvol voorbeeld van dagbesteding voor kwetsbare ouderen, begeleid door vrijwilligers. Andere vormen van activiteiten voor mensen met een beperking moeten worden gestimuleerd. Waar mogelijk gewoon in de eigen buurt In 2016 zal onderzocht worden of het wenselijk en haalbaar is om de lichte ondersteuning te decentraliseren naar wijkniveau. Er zal gestart worden met een pilot in Westend en Waterhoef.

De werving en opleiding van vrijwilligers krijgen extra aandacht. De gemeente is blij met de onlangs opgerichte Vrijwilligersacademie en zij wil hier graag support aan geven. Er wordt geïnventariseerd welke behoeften er zijn bij vrijwilligersorganisaties die veel contact met cliënten hebben op bijvoorbeeld het gebied van onafhankelijke cliëntenondersteuning Bij de veranderingen in de huishoudelijke ondersteuning hebben vrijwilligers/cliëntondersteuners van de Senioren Vereniging Moergestel en van de KBO Oisterwijk een actieve bijdrage geleverd om te voorkomen dat mensen tussen wal en schip terecht komen. Op deze manier blijven de mensen in beeld en wordt er een signaal afgegeven als de wijzigingen in de praktijk anders uitpakken dan verwacht.

Op advies van de cliëntenorganisaties zal een onderzoek plaatsvinden of een vertrouwenspersoon of ombudsfunctie een toegevoegde waarde heeft. Het gaat om een onafhankelijke deskundige die als intermediair kan optreden bij problemen. Een vertrouwenspersoon of ombudsman kan botsingen en miscommunicatie verhelpen. Bezwaarschriften zijn vaak onnodig als de kou tijdig uit de lucht kan worden gehaald. Motiveren werkt vaak beter. Formeel is er geen vertrouwenspersoon aangesteld in Oisterwijk. Deze zou dan in de volle breedte kunnen worden ingezet en niet alleen voor senioren.

Oisterwijk is in de regio de gemeente met de grootste vergrijzing. Dit levert echter niet alleen behoefte aan meer zorg op; er zijn immers ook veel fitte senioren die als vrijwilliger actief zijn en daarmee een zilveren kracht vormen… Zij zetten zich in voor anderen en ondersteunen daarmee de hierboven genoemde ‘verzilveringsstrategie’ van de gemeente. Juist veel senioren zijn actief als vrijwilligers in maatschappelijke organisaties, sportverenigingen en wijkcentra.

ZO DRAGEN WIJ SENIOREN ONS STEENTJE BIJ EN BRENGEN WIJ VEEL MET ELKAAR VOOR ELKAAR!
(naar boven)