Logo VrijwilligersAcademie

Goede voeding hoeft niet duur te zijn

De VrijwilligersAcademie Oisterwijk brengt vraag en aanbod bij elkaar van cursussen voor vrijwilligers en mantelzorgers in Oisterwijk, Moergestel en Heukelom. Deze bijeenkomsten zijn voor wie nieuwe kennis wil opdoen of vaardigheden wil ontwikkelen om het vrijwilligerswerk en de mantelzorg beter te kunnen uitvoeren. 

Op woensdagmiddag 18 november wordt er een lezing verzorgd door een medewerker van de GGD Hart voor Brabant met als thema: Goede voeding hoeft niet veel te kosten.

Goede voeding heeft u nodig om in goede gezondheid oud te worden.
Alleen… goede voeding is vaak erg duur, denkt men! Klopt dit wel?
Tijdens deze bijeenkomst kijken we samen naar wat gezonde voeding inhoudt en hoe u goedkoop gezond kunt eten en koken. 

U kunt deze gratis lezing van 14.00 uur – 5.30 uur bijwonen in
De Voorhof, Kerkstraat 64 Oisterwijk.
Als u belangstelling heeft, kunt u zich aanmelden via onze website: www.vrijwilligersacademieoisterwijk.nl/cursus/goede-voeding-hoeft-niet-veel-te-kosten/


Oriëntatie op vrijwilligerswerk

Op woensdagmiddag 18 november is er van 14.00 uur – 15.30 uur een bijeenkomst  voor mensen die overwegen om vrijwilligerswerk te gaan doen, maar die voordat ze een besluit nemen meer willen weten over de mogelijkheden die voor hem of haar geschikt zijn.
Deze bijeenkomst wordt verzorgd bij Contour deTwern, Blokshekken 3 te Oisterwijk,  van 14.00 uur – 15.30 uur. 


Tijdens deze bijeenkomst komen de volgende onderwerpen aan de orde:
-Wat is vrijwilligerswerk en wat vraagt het van de vrijwilliger? -Welk soort vrijwilligerswerk past bij u? -Wat zijn de mogelijkheden in de gemeente Oisterwijk en omgeving? -Welke stappen moet u zetten om als vrijwilliger aan de slag te gaan? 


Mocht u belangstelling hebben voor deze gratis bijeenkomst, dan kunt u zich aanmelden via onze website: http://vrijwilligersacademieoisterwijk.nl

Terug naar boven.

Met KBO Oisterwijk een weekje naar Sauerland
KBO reisgezelschap 

Maandag 5 oktober gingen de deelnemers aan de meerdaagse najaarsreis naar Sauerland richting het oosten en wel naar hotel ‘Der Brabander’ in Winterberg voor een heerlijke onbezorgde vakantie.

Rond 9.30 uur vertrokken we met het gezelschap vanaf sporthal De Leye in Oisterwijk richting het oosten, via Oberhausen waar een koffiestop was gepland, naar hotel der Brabander in Sauerlands Winterberg, waar we 's middags arriveerden.

Tijdens een kopje koffie met iets lekkers kregen we uitleg over de gang van zaken gedurende ons verblijf in het hotel en de nog te maken dagtrips; ondertussen werden onze koffers naar de kamers gebracht.

Die avond genoten we van een overheerlijk diner  (trouwens, elke avond daarna ook!)

Gedurende de 4 daarop volgende dagen hebben de deelnemers kunnen genieten van een viertal halve- & hele dagtrips.

Zo bezochten we onder andere het stadje Winterberg voor een kopje koffie en de Panoramabrug aldaar, met 's middags een rondvaart over de Sorpesee.

De volgende dag ging het weer richting Bad Wildungen en Fritzlar (waar de bij dit verslag geplaatste groepsfoto is gemaakt), twee mooi bewaard gebleven historische stadjes.

Er was ook tijd voor een verrassingsochtend: bowlen, erg gezellig. Daarna is het gezelschap nog naar Bruchhausen geweest, ook wel het "rozendorpje" genoemd.

Als laatste hebben we nog een bezoek gebracht aan Willingen waar we op eigen gelegenheid door de winkelstraat konden slenteren en/of konden genieten van ‘Kaffee mit Kuchen’. 

De laatste avond werden de gasten, ter afsluiting van hun verblijf in hotel Der Brabander, nog getrakteerd op een fonkelende Dinershow: "Der Brabander Sprookjesdroom".

Al met al een heel mooie en geslaagde midweek temidden van mooie herfstkleuren, die we als herinnering mee mochten nemen naar huis.

De reisleiding KBO Oisterwijk bedankt de deelnemers aan deze najaarsreis voor hun aanwezigheid.

Terug naar boven.

Overpeinzingoverpeinzing

HET GELUK VAN DE OUDE DAG

Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat we het ouder wordende leven niet meer moeten verplanten, maar met zijn vaste gewoontes op dezelfde plek moeten laten rusten. De zin van gewoontes ligt  in het feit dat we erin kunnen vertoeven zonder onze krachten te hoeven verspillen. En het kenmerkende van de ouder wordende mens is  nu juist dat zijn krachten gaan afnemen.

Daarom hangen ouder wordende mensen aan hun gewoontes, omdat ze dan het leven niet telkens weer opnieuw hoeven te ordenen. Iedereen kent wel de gewoonte van veel oudere mensen om, eenmaal thuis gekomen,  hun toevlucht te zoeken in hun vertrouwde oude plunje en zich op die manier onttrokken te voelen aan de voortdurende stroom van dagelijkse verplichtingen. Gewoonten zijn ontspannend en door hun herhaalbaarheid ook vertrouwd.

Een van die gewoontes van de ouder wordende mens is wandelen. Wandelen, zegt de filosoof Frédéric Gros (Wandelen; een filosofische gids.), is ervaren dat er werkelijkheden bestaan die in alle nederigheid standhouden zonder herrie te maken – de boom die midden tussen de rotsen is opgeschoten, de vogel die waakzaam is, het beekje dat zijn loop vindt – zonder iets te verwachten. Wandelen brengt het dagelijkse rumoer tot zwijgen, maakt een einde aan het voortdurende innerlijke geklets, waarmee je onophoudelijk anderen becommentarieert en jezelf evalueert. Wandelen brengt de eindeloze monoloog tot zwijgen. Ik sta gewoon tegenover die berg, ik wandel tussen hoge bomen en ik denk: ze zijn er. Ze zijn er, ze zitten niet op me te wachten, ze waren hier altijd al. Ze zijn me hopeloos voor en ze zullen na mij ook gewoon doorgaan.

Werken, wat we voordien moesten doen,  is overal op proberen te besparen, steeds maar op de loer liggen om geen enkele carrièremogelijkheid te missen, belust zijn op die ene post, dingen afraffelen, kopzorgen hebben over anderen. Dit doen, dat gaan bekijken, die en die uitnodigen: sociale verplichtingen, culturele modes, bedrijvigheid. Er is altijd iets te doen, maar hoe zit het met het Zijn? Dat is voor later, denk je dan. Er is altijd iets beters, iets dringenders, iets belangrijkers te doen. Dat komt morgen wel. Maar morgen draagt de taken van overmorgen alweer in zich. Een tunnel zonder einde. En dat noemen ze leven.


Wandelend doe je niets, niets anders dan wandelen, zegt deze filosoof. Omdat je verder niets te doen hebt, kun je het zuivere gevoel dat je bestaat terugvinden, de eenvoudige vreugde dat je bestaat herontdekken, de vreugde die je je hele kindertijd hebt gekend. Door je over te geven aan de gewoonte van het  wandelen kan er een last van je schouders vallen, wordt de druk nog iets te moeten doen van je weggerukt en krijg je het gevoel van eeuwigheid uit je kindertijd terug. En dát is het geluk van de oude dag. Daarom zie je ook  altijd een lach op het gezicht van oudere wandelaars.

Hans Pijnaker

Terug naar boven.

Wat de levenden kunnen leren van de stervenden

Een middaglezing voor: Levenskunstenaars die goed oud willen worden.

We hebben allemaal wel een zogenaamde bucket list, de dingen die we nog willen doen voor we komen te gaan. Maar willen we écht nog een parachutesprong ondernemen, of een boek schrijven, of de wereld afreizen als we weten dat we niet erg lang meer te leven hebben?

In de lezing 'Wat de levenden kunnen leren van de stervenden' vertellen twee verpleegkundigen uit de palliatieve zorg, Christine De Coninck en Ann Brusseel, over wat er omgaat bij de patiënten die weten dat ze het ziekenhuis niet levend zullen verlaten.
En dat zijn geen snelle 
to do-lijstjes met spectaculaire stunts en wereldreizen.


Christine en Ann begeleidden doorheen de jaren honderden mensen, jong en oud, arm en rijk, in hun laatste weken en uren naar de onvermijdelijke dood. Met velen van de stervenden voerden zij intense gesprekken over wroeging en teleurstelling, maar ook over vreugde en berusting, over dingen afmaken en loslaten, over verder leven in je geliefden, over het mooie eren, over blijven geloven, plezier maken en genieten, geen spijt hebben dat zij hun  gevoelens uitspreken en vooral, niet bang zijn om te sterven.

Een goede raad

Ook deze goede raad lijken de levenden vaak nog te vergeten: 'Hoe vaak zeggen mensen niet: "Als ik ooit in een comateuze toestand geraak, maak dan maar een einde aan mijn leven en laat me niet verder leven als een plant." Maar we kunnen het niet genoeg herhalen: als je die wens niet op schrift stelt bij wijze van een voorafgaande wilsbeschikking zoals euthanasie, dan kan de euthanasie of levensbeëindiging niet gevraagd worden.
En als je het zelf niet meer kan zeggen, dan is het te laat.'


Christine en Ann brengen in de lezing ook hoe ze steeds meer ontroerd raken als ze mensen zien sterven. 'Dan zie je, voel je soms het moment dat de geest uit het lichaam gaat', zo klinkt het. 'Ja , wij zijn heel nuchter en geloven niet in paranormale zaken, maar soms vóel je dat de geest het lichaam verlaat.'

Een ding staat vast. We gaan allemaal sterven, maar als het zover is, zijn we allemaal beginnelingen. ‘De angst om te sterven zal er altijd zijn omdat we onvoorbereid zijn’ besluiten Christine en Ann vanuit hun rijke ervaringen. 

Deze lezing wordt mede mogelijk gemaakt door de gemeente Oisterwijk, GGZ Breburg, KBO Oisterwijk, SeniorenVereniging 50 plus Moergestel, Huis voor Zingeving en Metgezel in Zingeving

Maandag 23 november 2015 om 14.00 uur
Plaats: Den Boogaard, St Jansplein- Moergestel.
Toegang: 4 euro (incl. welkomkoffie/thee)
Inschrijven niet verplicht.


Meer info: www.metgezelinzingeving.com  ofwel: Tel.013/5286188

Terug naar boven.