Luisteren

De overheid verdient aan ons senioren

KBO Oisterwijk: terug van weggeweest!!!

Gesloten leefsystemen (Overpeinzingen)

Colofon Seniorenpagina

 luisterenLuisterenalledaagse dingen

Tijdens een gesprek kwamen ze ineens op het thema architectuur. Enthousiast vertelde Lia haar vriendin Riki dat ze enige tijd geleden een stad had bezocht en daar een bezoek had gebracht aan de kathedraal. Bij de rondleiding met een gids was zo waar de broer van Riki aanwezig. Dat vertelde ze terloops. Althans dat was de bedoeling. Lia wilde verder met het uitspreken van haar verwondering over die mooie kerk. Maar nee, Riki ging uitgebreid in op haar broer met wie ze een fikse ruzie had gehad. Dat verhaal had Lia al tientallen keren uitgebreid gehoord. Haar voorzichtige pogingen haar verhaal te vervolgen, viel eigenlijk helemaal in het niet. De sfeer was veranderd. Laat maar zitten dacht ze, weliswaar licht geïrriteerd.

Kent u dat? Dat u iets wilt vertellen, iets wat voor u van belang is of gewoon de moeite waard om te vertellen. En de ander neemt een detail van uw verhaal eruit om vervolgens zijn of haar eigen verhaal te vertellen. Weg is uw verhaal. Op zo’n moment is er eigenlijk geen sprake van dialoog. Er is geen ‘heen en weer praten’. Immers, een gesprek heeft twee kanten: die van de spreker en die van de luisteraar. Hoeveel mensen kunnen echt open staan voor de ander die iets vertelt? Open staan betekent dat je je eigen gedachten stil zet en gericht bent op het verhaal van die ander. Je toont je belangstelling door af en toe een vraag te stellen over het onderwerp. Of je informeert naar het gevoel van de verteller rondom de gebeurtenis die aan de orde is. Er komt daarna vast ook ruimte om uw eigen verhaal kwijt te kunnen. Dan verwacht u van de ander ook een open luisterhouding.( Ankie Wessels Beijaars)

Terug naar boven

 

De overheid verdient aan ons senioren!  

In de ONS nummer 6/7 van de maanden juni/juli las ik dat KBO-Brabant onderzoek liet doen door wetenschappers naar het maatschappelijk rendement van de kbo-afdelingen in onze provincie of anders gezegd: onderzocht werd of de overheid ook aan de kbo verdient? De Stichting Oikos deed dat onderzoek voor ons.

Wat blijkt? De vrijwilligers van KBO-Brabant hebben zich minimaal 1.357.000 uren ingespannen voor anderen met een geschatte waarde in geld uitgedrukt van 48 miljoen euro per jaar.
cartoon ouderenDankzij onze lokale vrijwilligers besparen de Brabantse gemeenten, zo  concludeert dit onderzoek, minimaal 20,7 miljoen euro per jaar op WMO-uitgaven. Elke euro die gemeenten investeren in het werk van lokale seniorenverenigingen levert gemiddeld minimaal 12 euro aan uitgespaarde WMO-kosten op, per jaar. Het maatschappelijk rendement in totaliteit ligt nog hoger: 17 euro per geïnvesteerde euro.

Daarnaast bleek uit dit onderzoek dat bijna elke succesvolle Afdeling een soort ‘eigen huis’ heeft – een plek waar leden elkaar ontmoeten, waar vergaderd wordt en waar plannen worden gemaakt. KBO-Brabant laat daarom nu ook onderzoek doen naar het maatschappelijk rendement van KBO-Afdelingen met een eigen accommodatie.

Want: hoe belangrijk is dat eigenlijk, een eigen plek?  Draagt dat bij aan het succes van de Afdeling? En op welke manier dan? Over die uitkomst horen we in een van de komende nummers van dit blad.

In ieder geval kun je al concluderen: de lokale overheid verdient aan ons ouderen!

Terug naar boven 

KBO Oisterwijk: TERUG VAN EEN VAKANTIEREIS 
Van vrijdag 20 mei tot vrijdag 27 mei is een groep reislustige KBO-ers op vakantie geweest in Hotel Gaasterland in Rijs Friesland. KBO reis

We hebben er een heel mooie vakantie van gemaakt met veel interessante en leerzame uitstapjes naar diverse bezienswaardigheden in de provincie Friesland.

We noemen de bezoeken aan het grootste nog werkende stoomgemaal ter wereld “het D.F. Wouda Gemaal” in Lemmer, het Historisch stadje Hindeloopen met zijn Hindelooper schilderkunst en schaatsmuseum, de mooie rondvaart vanuit de Galamadammen door de Friese meren in een oude salonboot MS De Klifrak; het bezoek aan het Ot & Sien museum in Surhuisterveen met z’n klaslokaaltje/ kerkje/ dokterspraktijk en kruidenierswarenwinkeltje; de orchideeënfarm met zijn overdekte tropische  showtuinen/ kassen/ kwekerij en vlindervallei; de Lorituin en winkel met bloembinderij en de fruitkwekerij & stokerij Verhage in Luttelgeest incl. rondleidingtour en videopresentatie; het bezoek aan de destilleerderij/ stokerij en proeverij en boerderijwinkel. De rondrit met de  Gaasterland Express door de omgeving, het bezoek aan het Museum Joure voor het DE arrangement in Joure. Verder nog: de vele rondritten door de provincie Friesland en het mooie Gaasterland zelf onder leiding van onze kundige gids en chauffeur Jan Koops.

Al met al was het een geweldige en enerverende vakantiereis om op terug te kunnen kijken en om niet gauw te vergeten. 

Ferdy Smit

Terug naar boven

OVERPEINZING
penseurGESLOTEN LEEFSYSTEMEN


Laatst las ik een boek uit de bieb met de titel Stil in mij; overleven bij de nonnen, van Daniëlle Hermans en Esther Verhoef.  ( Bruna Uitgevers. 2014).

 

In dat boek vertellen tientallen vrouwen – nu 70+ers – over hun verschrikkelijke jeugdervaringen in instellingen waar zij aan de zorgen van nonnen waren toevertrouwd. In veel gevallen waren seksuele mishandeling en lichamelijk en psychisch geweld aan de orde van de dag.  

 

 

Dit boek doorbreekt het jarenlange stilzwijgen van deze vrouwen over wat er zich tientallen jaren achter de gesloten deuren van de Nederlandse katholieke internaten en weeshuizen heeft afgespeeld. Ook hier dichtbij huis deed zich dat voor. Die vrouwen zijn nu 70+ers en nog steeds niet echt gelukkig. Deze mensen hebben levenslang, evenals oorlogsgetroffenen. Voor hen is er geen bevrijdingsdag of herdenkingsritueel. Je vraagt je af hoe dit toch kon gebeuren en zo lang, terwijl de directe omgeving ervan wist. Ook huisartsen en specialisten, die met de fysieke gevolgen van mishandeling geconfronteerd werden, deden er het zwijgen toe. Waarom greep niemand in? Dat vragen die vrouwen zich ook nog steeds af.

De wereldbekende filosofe Hannah Arendt zegt hierover: “Als we gevangen zitten in een ideologie, dan stopt het denken”.  Ze bedoelt hiermee dat als je gevangen zit in een ideologie het zelfkritische denken stopt. Je vraagt je dan niet meer af of het wel door de beugel kan wat er gebeurt en of het wel waar is wat er wordt beweerd. En dat gebeurt massaal. We stuiten hier op een denkcultuur, een ingeslepen manier van denken en handelen waar niemand meer zijn twijfels over heeft. Men denkt er gewoon niet meer over na! Die nonnen met hun grensoverschrijdende gedrag waren aan God toegewijd, dacht men, en dus konden ze geen kwaad doen en konden de verhalen van deze – toen nog – jonge meisjes niet waar zijn. Ze werden gewoon niet geloofd; dat kon niet bestaan in het toenmalige denken.

Daar komt nog bij dat deze vreselijke daden zich voordeden binnen een zogenaamde ‘totale institutie’. Dat zijn volledig gesloten leefsystemen, die de neiging hebben hun leden te ‘omvatten’. Die omvattendheid herken je aan de barrière  die ze hebben opgericht ten aanzien van het contact met de slechte boze buitenwereld, zoals: altijd gesloten deuren, hoge muren met glasscherven erop, prikkeldraad, rotswanden, breed water e.d. Het gaat hier dus om lieden met hele diepe onbewuste angsten. Voorts is er sprake van een sterke scheiding tussen de leiding en de bewoners. Beide groepen zien elkaar als aan elkaar vijandig gezind. De staf ziet de bewoners als weerspannig, heimelijk en onbetrouwbaar en wil hen onder controle houden, terwijl de bewoners de staf zien als neerbuigend, hooghartig en gemeen. De staf voelt zich superieur, sterk, de bewoners voelen zich inferieur, zwak en schuldig.  Er is nauwelijks tot geen positieve wisselwerking tussen beide groepen. Er moet emotionele afstand blijven tussen beide groepen, zodat je je niet kunt inleven in de ander en er nooit vriendschap en begrip kan ontstaan, want dan zou het systeem van controle instorten.
manet ogen
En wanneer in zo’n gestoord leefsysteem de maatschappij vindt dat de stafleden aan God toegewijde lieden zijn,  zullen dat wel ‘de goeden’  en de andere partij ‘de slechten’ zijn.  En als dan bij ‘de goeden’  het seksuele leven uit ideologische motieven wordt onderdrukt als zijnde slecht,  terwijl hun seksuele behoeften en spanningen tot aan het plafond omhoog spatten, dan is het gemakkelijk je aan zo’n meisje te vergrijpen en je te bevredigen,  waarbij je je gewetenswroeging uitschakelt door te denken dat niet jij maar zij slecht is en dus  niet jij maar zij voor dat slechte gedrag gestraft moet worden. En zo volgen na het seksuele misbruik ook nog eens lichamelijke mishandelingen en psychologische straffen om het eigen geweten te sussen. En als dan  seks in de seksuologische wetenschappen  een angst- en depressieremmer blijkt te zijn, begrijp je ook dat deze mensen blijven recidiveren. Met hun gedrag doen ze hun depressies opklaren. Seks als anti-depressivum! En de omringende maatschappij, gevangen als zij was in de ideologie dat de aan God toegewijden altijd gelijk hebben, bleef er met haar vingers veiligheidshalve maar van af! Natuurlijk waren er ook lieve nonnen, alleen zaten die net niet op de gewenste plek om dat kwaad tegen te kunnen houden.

Kan dit nu nog steeds gebeuren?  Ja, dit kan nu nog steeds gebeuren. Vandaar dat die van de buitenwereld afgesloten leefsystemen nu steeds meer opengebroken worden. Maar we moeten wel op onze hoede blijven. Laten we de uit die totalitaire leefsystemen overlevende leeftijdgenoten vooral niet vergeten. Ze leven nog steeds om ons heen.
Hans Pijnaker (Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.)

Terug naar boven

Colofon Seniorenpagina