Lezing van Els van Wijngaarde zeer inspirerend
OVERPEINZING

Recept van mijn grootmoeder
Levenskunst voor wie goed oud wil worden 
 
Colofon

Lezing van Els van Wijngaarde zeer inspirerend

Op maandag 13 februari hebben we in het oude Raadhuis de middaglezing bijgewoond van Els van Wijngaarden over ‘Voltooid Leven’ (die we aankondigden op onze vorige seniorenpagina) Niet alleen de inhoud van de lezing, maar ook de gedachtewisseling in kleine gespreksgroepen en de plenaire afronding waren zeer boeiend en inspirerend. In haar boek “Voltooid Leven “ spreekt zij met ouderen die hun leven ‘voltooid’ achten. De schrijfster Vonne van der Meer zegt over dit boek: “Een intelligent, aandachtig boek dat leest als een roman”. (Het boek is op dit moment op voorraad bij Boekhandel Oisterwijk en uitgegeven in 2016 bij Atlas Contact)

De vragen rond zingeving, de zin van het leven en hoe je kunt stilstaan bij het leven met anderen en met jezelf worden op een mooie manier ook opgeroepen in het verhaal van Toon Tellegen, dat aan het begin van de bijeenkomst werd voorgelezen door Wil van Egmond, een van de organisatoren van deze middag.
Dit verhaal drukken we daarom ter informatie en inspiratie voor u af op deze pagina…

gloeiworm Lampyris NoctilucaDe Gloeiworm
Midden in de nacht zat de gloeiworm te gloeien onder de knotwilg. Het was overal stil en donker. Alleen hier en daar klonk een zacht gesnurk, of droomde iemand dat hij moest kwaken of juichen. Niemand was wakker. Voor wie gloei ik eigenlijk? Dacht de gloeiworm. Hij schoof op zijn buik heen en weer. Hij voelde zich verongelijkt. Waarom slapen ze overdag niet? Dacht hij. Dan schijnt de zon ook eens voor niets.

Hij stond op en kroop over het mos het bos in. Hij dacht na over wat eerlijk was en wat oneerlijk, en of de zon ook wel eens verongelijkt was en wat hij in dat geval deed. Als hij langs het huis van een van de dieren kwam bleef hij staan. Zal ik aankloppen? Dacht hij dan. Zal ik vragen: ‘Zal ik een tijdje voor u gloeien?’ Maar hij klopte niet aan, want misschien zeiden ze wel nee en verzochten hem onmiddellijk te doven. Zo kroop hij rond en voelde zich steeds verongelijkter. Ik gloei voor niets, dacht hij. Ze denken zeker dat gloeien vanzelf gaat. Ja, ja. Laat ze zelf maar eens gloeien.

De gloeiworm meende dat het wat betreft licht en gloeien ongelijk verdeeld was in de wereld. Als ik overdag zou schijnen en de zon zou ’s nachts gloeien, dan zouden ze raar opkijken, dacht hij. Maar wie er dan raar zou opkijken wist hij niet. Ten slotte was hij zo ongelukkig dat hij zichzelf doofde. Hij rolde zich op en lag achter een grasspriet onder de knotwilg. Mijn verdriet gloeit wel, dacht hij bitter. Hij voelde het diep van binnen in zich gloeien. Maar dat ziet niemand. Misschien brand ik straks wel af, zonder dat iemand daar weet van heeft, dacht hij nog. Dán zal het pas donker zijn!

Uit: “Iedereen was er”  van Toon Tellegen

Terug naar boven

Le penseurOVERPEINZING
WAT IS DE MENS?

Over de filosoof Diogenes ( 403-323 v. chr.) ging in de Oudheid het verhaal dat hij ooit een voordracht van Plato bijwoonde, waarin die beroemde Atheense filosoof de mens, om die te onderscheiden van een dier,  definieerde als een ‘ongevederd wezen dat zich op twee benen voortbeweegt’. Diogenes ging daarop direct naar de markt, kocht daar een kaalgeplukte haan, rende terug naar het klaslokaal van Plato, smeet de haan voor diens voeten onder de uitroep: Zie hier de mens!

Al eeuwenlang vragen we ons af wie of wat de mens is. De oude Grieken hadden niet voor niets boven de poort van hun belangrijkste tempel, de tempel van Delphi, geschreven: ‘Ken u zelf’. Je moet je zelf en je leven onderzoeken, beweerden ze, want een niet-onderzocht leven is niet de moeite waard om geleefd te worden. Ook in de moderne tijd leeft de vraag rondom onze kernidentiteit.

De hersenonderzoeker Swaab roept in het rond: ‘Wij zijn ons brein!’ Diogenes zou in dat geval onmiddellijk naar een moderne snijzaal van de dichtstbijzijnde medische faculteit gerend zijn, een stel menselijke hersenen op sterk water van 1 ½ kilo hebben gepakt, naar het laboratorium van Swaab zijn terug gesneld en het pakketje voor de voeten van onze  hersenonderzoeker hebben gedeponeerd met de woorden: Zie hier de mens! Ook dat zouden we niet geloofd hebben.

De filosoof Martin Buber ( 1878-1965) schreef in 1948 een boek met de titel Das Problem des Menschen en begint daarin met een verhaaltje over een Joodse rabbi Bunam, een van de laatste grote leraren van het Oost-Europese jodendom, die Rabbi Bunamhet chassidisme wordt genoemd. Dat was een beweging, waarin het meer ging om de innerlijke ervaring van de Eeuwige en om mystieke vervoering dan om uiterlijke gehoorzaamheid aan de wet.

Rabbi Bunam zou tegen zijn leerlingen hebben gezegd: ”Ik heb een boek willen schrijven, dat zou Adam, De Mens moeten heten en het zou over de hele mens moeten gaan. Bij nader inzien heb ik besloten het boek niet te schrijven.” Rabbi Bunam schreef het boek niet. Waarom niet? Omdat het niet mogelijk is om de hele mens in een boek te zetten. De mens, zegt psychiater en filosoof Karl Jaspers, is meer dan hij van zichzelf weet. Daarom werd het boek Adam, De Mens niet geschreven. Rabbi Bunam was een wijze man. Misschien had hij wel gelijk. Ik hou me maar bij de visie van de rabbi.
Hans Pijnaker ( reageren via mail)
 

Terug naar boven   

logo ElseRecept van mijn grootmoeder

Mijn grootmoeder schreef in 1920 met kroontjespen allerlei recepten voor nagerechten op in haar kookschrift.  Leuk is dat ze ook de toenmalige prijzen van de ingrediënten noteerde: alles in centen en halve centen

Koffie pudding

2, 5 dl.melk                       f 0,025
2, 5 dl. slagroom               f 0,25 
3 eierdooiers en 1 eiwit     f 0,10
12 gr. gelatine                   f 0,12
100 gr. suiker                    f 0,05 grootmoeder 002
3/4 l. koffie-extract            f 0,075
Half stokje vanille             f 0,10       
                                        ______       
                                         f 0,72
De melk met de vanille wordt gekookt. En daarna worden de eierdooiers die met de suiker zijn vermengd door de melk geroerd, waarna men deze even laat doorkoken. De gelatine wordt dan gesmolten en bij de melk gevoegd. De room wordt met 1 eiwit stijf geklopt en met het koffie-extract aan de gebonden melk toegevoegd zodra deze stijf begint te worden.
Eet smakelijk!

Else van Helmond

Terug naar boven 

Levenskunst voor wie goed oud wil worden

Film TrumanEerste trialoogfilm TRUMAN (2015)
R
egisseur: Cesc Gay.

Na het vijfjarig jubileum trialoog-filmvoorstelling brengen vijf samenwerkende organisaties uit Oisterwijk opnieuw drie films, die voor dit jaar één thema centraal stellen: “Verzoening met het leven”.

Verzoenen heeft te maken met aanvaarding. Met het accepteren van verschillen tussen mensen, tussen overtuigingen en ook met het accepteren van jezelf. Verzoenen maakt samenleven makkelijker, maar blijkt ook moeilijk. Na een ingrijpende gebeurtenis of een conflict gaat iedereen op zoek naar een manier om het leven weer voort te kunnen zetten. De zoektocht naar een innerlijke verzoening.
Het verhaal van Truman:
Twee vrienden en een hond
Toneelacteur Julián (sterke rol van Ricardo Darín) krijgt onverwachts bezoek van zijn in Canada wonende vriend Tomás (Javier Cámara). Julián lijdt al een jaar aan kanker en heeft genoeg van behandelingen die hem toch niet kunnen genezen. Hij laat zowel zijn dokter als Tomás weten dat hij op zijn eigen manier wil leven en niet het onvermijdelijke wil uitstellen. Met Tomás gaat Julián erop uit om zijn zaken op orde te krijgen voordat voor deze acteur het doek valt. Ze bezoeken een uitvaartcentrum, proberen voor Juliáns oude hond Truman een nieuw thuis te vinden, lopen allerlei kennissen tegen het lijf en brengen zelfs een onverwacht bezoek aan Juliáns in Amsterdam studerende zoon.
Menselijke humor
Dit klinkt als een behoorlijk zwaar melodrama, maar regisseur Cesc Gay beseft gelukkig de menselijke waarde van humor en weet hiermee zijn verhaal over het accepteren van de dood heel toegankelijk te maken. De balans tussen drama en komedie is meestal lastig te bewaren, maar deze regisseur lost dit probleemloos op. Een mooi voorbeeld is Julián die Tomás vertelt dat in een boek over het hiernamaals staat dat een dierbare overledene je zal 'ophalen'. Tomás zou z'n moeder of Marilyn Monroe(!) willen, maar wanneer Tomás aan Julián vraagt wie hij als 'ophaler' zou willen, antwoordt Julián dat hij dit nog niet weet aangezien hij pas bij hoofdstuk één van het boek is...
Centraal thema
Het grote thema is de verzoening met de dood en Truman laat op ontroerende manier zien hoe kwetsbaar en onhandig mensen kunnen reageren op de dood en hoe verschillend ze hiermee omgaan. Julián zegt ook dat iedereen het op zijn eigen manier moet doen en we zien hoe hij dit zelf met veel moeite in praktijk brengt. Hij probeert alles mooi af te ronden, te doen wat gedaan moet worden, zeggen wat gezegd moet worden. De film neemt de structuur aan van een reeks losse scènes waarin Julián en Tomás het thema van de dood op allerlei manieren ervaren, van verkooptactieken die je tegenkomt bij uitvaartcentra tot 'vrienden' die van je ziekte afweten en soms liever het contact zouden vermijden. Mooi is dat de filmmakers benadrukken hoe mensen ondanks (of juist vanwege) hun angst voor dit 'toekomstperspectief' toch steeds elkaar blijven opzoeken.
Desondanks is indrukwekkend hoe Truman er in slaagt om zo'n toegankelijke en invoelbare film te zijn. Gezien het loodzware thema zou veel melodrama en vals sentiment een verleidelijke optie zijn geweest. Truman kiest echter voor oprechtheid en humor en tovert zo dit al te bekende thema om in een oorspronkelijk verhaal. Truman gaat om de reis, niet om de eindbestemming. Hoe gaan we – ongeacht onze leeftijd - om met de dood als we weten dat die eraan komt?
Vervolg op het witte doek…
(Tijdens de uitreiking van de Goya’s, de belangrijkste Spaanse filmprijzen, sleepte Truman maar liefst vijf prijzen binnen. Speelduur: 110 min.)
De film wordt vertoond op maandag 6 maart in De Voorhof, Kerkstraat 64, Oisterwijk.
• Aanvang middagvoorstelling: 14.00 uur
• Aanvang avondvoorstelling: 19.30 uur Zaal open 30 minuten vooraf. Reserveren niet nodig. Entree: € 4,- (Welkomstdrankje en lekkernijen inbegrepen)
Bij de eerste filmvoorstelling mogelijkheid tot het kopen van 3 tickets voor alle drie de films voor €10.
Na elke filmvoorstelling kunt u gewoontegetrouw meedoen aan een nabespreking in kleine groepjes onder leiding van deskundige gespreksleiders.
Meer info: www.metgezelinzingeving.com of Tel: 013/5286188
Noteer nu alvast: maandag 20 maart 2017 tweede film:  Achter de Wolken en maandag 10 april derde film: Quartier Lointain

Terug naar boven 

Van de redactie 

redactie

Colofon Seniorenpagina




Terug naar boven