OVERPEINZING: HET NADEREND EINDE VAN DE GRUTTO 
Kijken naar de producten uit elkaars seniorenkeukens!
ALLEEN GAAT SNELLER, SAMEN GAAT BETER.

DAG LIEVE, MOOIE, WIJZE VROUW   (Gedicht afscheid!)
Wilt u reageren op de inhoud van deze pagina?
Colofon         

overpeinzing Overpeinzing                                                         
                                                HET NADEREND EINDE VAN DE GRUTTO

HET NADEREND EINDE VAN DE GRUTTO De ANWB en onze SVM organiseerden  kort geleden een natuurwandeling langs de door ons Moergestelse wandelgebied meanderende Reuzel, een en ander onder leiding van de gids en bioloog Kees Boele. Kees Boele is afkomstig uit het Groningse, maar heeft zich recentelijk gevestigd in Tilburg, waar hij ondermeer Hovo-colleges over natuur, milieu, biodiversiteit en andere biologische thema’s verzorgt aan Tilburg Universiteit. Wat ons tijdens die boeiende natuurwandeling opviel was de grutto of liever gezegd het ontbreken van de grutto. We hoorden en zagen welgeteld één enkele grutto, terwijl we toch door het broedgebied van deze Nederlandse vogel liepen. Deze constatering bracht ons op een  bekende filosoof en voormalige directeur van het Wereld Natuurfonds, Johan van de Gronden. Veertig jaar geleden, zegt hij,  kwam de grutto nog veel voor in ons land. Maar het aantal grutto’s is inmiddels gekelderd van ongeveer 120.000 broedparen in de jaren ’70 naar 35.000 broedparen nu.  Van de Gronden noemt  de grutto de kanarie van de kolenmijn van de intensieve melkveehouderij. Hij is het symbool van het blinde intensiveringsdrama dat zich op het platteland voltrekt en zijn heldere roep klinkt als de alarmbel van een doorgeschoten economisch systeem. Een melkveehouderij, zegt deze milieudeskundige, die geen toekomst biedt aan de weidevogel, stort vroeg of laat in elkaar, bezweken onder een externe schuldenlast en geknakt op een uitgeputte bodem vol mest en antibiotica. De neerwaartse curve van de grutto toont de keerzijde van onze zonnige handelscijfers, stelt hij. Tegen elke prijs zullen we winnen: meer produceren, meer exporteren, kostprijzen omlaag duwen, marktaandelen vergroten en de productiviteit per hectare opdrijven. Grutto 180919
De boeren zitten gevangen in een labyrint waarvan zij de uitgang niet meer kunnen vinden. Zeker, er zijn melkveehouders  die niet malen om vogels, insecten of kruiden op hun land. Zij vierden de afschaffing van de gehate Europese melkquota op 1 april 2015 als ‘Bevrijdingsdag’. Ze zijn, toegejuicht door de Provincie, op een holletje naar de bank gegaan en hebben nu vergunningen lopen voor de bouw van megastallen met nog  veel meer koeien. Deze zullen het weiland alleen zien vanuit de stal en het nooit betreden. Maar er zijn ook tientallen andere melkveehouders, diep gehecht aan hun omgeving, gek op de grutto, ons nationale symbool, trots op hun wat nattere, bloem-  en kruidenrijke percelen die hun boerderij óók rijk is. Zij willen niet nog meer risico’s aangaan, maar een eerlijke boterham verdienen in een maatvoering die nog enigszins is uit te leggen. Johan van de Gronden vraagt zich af of de banken deze natuurvriendelijke boeren ook willen steunen en belonen voor hun nieuwe experimenten. Hun kruidenrijke hooi is voedzamer en structuurrijker dan het eenzijdige Engelse raaigras. Koeien, zegt hij, die dat kruidenrijke gras eten, zijn gezonder, leven langer en gebruiken veel minder antibiotica. 
Deze bedrijven zijn ook veerkrachtiger en kunnen ‘externe schokken’ beter opvangen en ook dragen ze veel meer bij aan het behoud en verdere ontwikkeling van de hoognodige biodiversiteit. Bovendien blijken gruttokuikens in de raaigraslanden , in tegenstelling tot de kruidenwei,  langzaam te verhongeren omdat het aanbod van insecten daar te laag is en de kuikens daardoor onvoldoende groeien en in die groei al sterven. De raaigraslanden betekenen daardoor ook de ondergang van de grutto.  
Gelukkig ziet onze nieuwe Minister van Landbouw, Carola Schouten ( ChristenUnie) inmiddels in dat het anders moet. Ze streeft naar een omslag richting  Kringlooplandbouw in 2030. De boeren moeten in kringlopen gaan werken, waarbij grondstoffen van dichtbij komen en zo weinig mogelijk afval wordt geproduceerd. Veevoer moet van het eigen bedrijf komen en dus geen soja uit Zuid-Amerika meer. Mest moet op eigen grond kwijt of uitgeruild met collega’s in de buurt. Het moet naar verbetering van de natuur, biodiversiteit, van door bestrijdingsmiddelen ziek gemaakte bodem en van vervuild drinkwater. Eindelijk…!

Hans Pijnaker ( reageren via mail) .
Terug naar boven

  Kijken naar de producten uit elkaars seniorenkeukens!  logo SVM
Op zondagmiddag 7 oktober organiseert Seniorenvereniging Moergestel (SVM) weer de DAG VAN DE SENIOREN in Den Boogaard. Die dag staat in het teken van het presenteren en demonstreren van een diversiteit aan activiteiten die SVM zelf het jaar door organiseert.

SVM organiseert ongeveer 25 activiteiten op velerlei gebied, zoals natuurwandelingen o.l.v. een gids/bioloog, korte introductiecursussen over vogels, insecten e.d., maar ook cursussen klassieke muziek en Griekse mythologie en nog veel meer.

In de 10 jaar dat ik hier in Moergestel woon, heb ik echter nog nooit in de seniorenkeuken van onze directe buren, de afdeling Oisterwijk, kunnen kijken. Voor mij mogen de wederzijdse activiteiten veel meer met elkaar vervloeien en voor elkaar open staan, door er bijvoorbeeld wederzijds meer bekendheid aan te geven.
Kom daarom 7 oktober eens langs in Moergestel?!
Hans Pijnaker

Terug naar boven 

 ALLEEN GAAT SNELLER, SAMEN GAAT BETER.

ZorgcirkelsEnige tijd geleden woonde ik een netwerkbijeenkomst bij van de branchevereniging voor wo-nen, zorg en technologie WDTM. Diverse sprekers informeerden de aanwezigen over innovaties in de zorg voor ouderen.

Van een tweetal voorbeelden hiervan wil ik u graag deelgenoot maken.
Stichting De Zorgboog levert diensten ten behoeve van wonen, zorg en welzijn voor zowel jong als oud. Het project waar ik het hier over wil hebben richt zich op ouderen die gebruik maken van thuiszorg. Het project “Zorgcirkels” betreft de samenwerking met een bedrijf dat digitaal toegangsbeheer heeft ontwikkeld. De woningen waar thuiszorg wordt geleverd worden voorzien van digitale sloten. Het digitaal slot wordt bediend met een app op een smartphone. Zowel de verpleegkundige of verzorgende, de familie, mantelzorgers of wellicht anderen die de zorg voor mevrouw of meneer ondersteunen krijgen een unieke en persoons-gebonden sleutelcode op hun smartphone.

Het sleutelbeheer met digitale sloten is “in control”. De organisatie is eenvoudig en efficiënt in te richten, er is toezicht en er hoeven niet onnodig kosten te worden gemaakt. Maar nog belangrijker, geen gedoe en overlast voor de bewoner, de familie en de mantelzorg. Sleutels kunnen niet kwijtraken waardoor sloten moeten worden vervangen, en de software registreert wie wanneer de woning heeft betreden.

Natuurlijk is het van belang zo’n project zorgvuldig voor te bereiden, waarbij alle partijen uitvoerig worden betrokken en gehoord. Zoals bij elke verandering in een bestaande situatie is niet alleen de kwaliteit van de oplossing van belang maar evenzeer het draagvlak onder de betrokkenen. Zonder bereidwillige medewerking is er geen kans van slagen.

Er is nog een andere reden om een innovatief project als dit te omarmen. In de gemeente Rotterdam is er een groot tekort aan verplegend en verzorgend personeel bij de vier grote thuiszorgorganisaties. De gemeente Rotterdam heeft een E-health agenda. De reden voor die agenda, of liever gezegd voor dit project, is het ophalen ontwikkelen en delen van kennis over toepassingen van E-health. Eén van de onderwerpen op die agenda is toegangsbeheer en alarmering. De coördinator van het project E-health agenda is in gesprek met de vier grote thuiszorgorga-nisaties over mogelijkheden tot samenwerking.
Uitgangspunt is dat het tekort aan medewerkers en de bereidheid tot samenwerken optimaal wordt benut. Het uitwisselen en inplannen van verzorgenden en verpleegkundigen kan in ge-val van nood worden gefaciliteerd met digitale sleutels.
Een toenemend aantal ouderen willen niet alleen maar moeten ook langer zelfstandig blijven wonen. De verzorgingshuizen zijn ontmanteld en voor verblijf in een verpleeghuis worden strenge eisen gesteld aan de zorgbehoefte. 
Elke vorm van ondersteuning om de zorg- en dienstverlening aan ouderen te faciliteren is nodig en moet worden benut. En daar kan technologie een nuttige rol bij vervullen.

Henk van de Rijke Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 
 Terug naar boven


Een waardig levenseinde.
Op de site www.gedichten .nl  trof ik in de rubriek ‘afscheid’ onderstaand gedicht aan, dat grote indruk op mij maakte en dat ik graag met de lezers van deze pagina wil delen. Jos Fianen)


"DAG LIEVE, MOOIE, WIJZE VROUW"

Je hebt het jaren terug al uitgebreid besproken:
“als leven lijden wordt dan is het mooi geweest.
Wanneer de ouderdom een last is en de grenzen zijn bereikt
dan wordt het afscheid een bevrijding waar je hunkerend naar kijkt".

De jaren gaan in rust voorbij; de grenzen werden steeds verschoven.
Er was voldoende levenslust; die liet zich nog niet doven,
maar ’t lichaam protesteert steeds meer en elke dag verwordt tot strijd
die niet te winnen valt; ’t is klaar, ’t is eigenlijk de hoogste tijd.

Dan volgt de planning met de artsen, de familie en de wensen,
wie doet wat, wanneer en hoe.
Wanneer het afscheid van de mensen die zij graag nog iets wil zeggen
en het liefst zelf uit wil leggen dat haar grenzen zijn bereikt
en zij verlangend, rustig, kijkt
naar het moment dat deze strijd verleden tijd is.

Je weet dus dat het komen gaat en gunt haar echt die rust,
maar getverderrie had de tijd niet kunnen dralen?
De laatste maanden, weken, dagen zó intens en zó bewust
dit einde samen voorbereid; de onrust steeds gesust
met alle kind'ren bij elkaar die 't razend tempo van de uren,
ook al wilden zij dit graag, niet konden minderen of sturen.

Dan komt die dag; hij is loodzwaar, hoe waardig ook dit afscheid. Een waardig levenseinde 180919
Een moeder wil je niet verliezen; nóóit is het de juiste tijd.
Daarna de leegte en ‘t verdriet, een onbeschrijflijk groot gemis.
't Besef dat er geen dag meer komt waarop ze jou zal bellen.
Geen kort bezoek, zómaar spontaan, waarin je zou vertellen
hoe moeilijk je die toekomst vindt nu zij er niet meer is.

Dag lieve, mooie, wijze vrouw.
Schrijver: Zeni, 13-05-2013
Terug naar boven 

Wilt u reageren op de inhoud van deze pagina?

 Wilt u reageren op de inhoud van deze pagina?
Stuur uw reactie naar :

Henk van de Rijke 
Laurier 16
5061WS Oisterwijk

e-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

Website van het Senioren Platform:  www.sspo.nl 

De volgende seniorenpagina 
verschijnt in week 41 (10 oktober)


redactie 
Colofon Seniorenpagina
Terug naar boven